22:18 / 27.08.2018
8 117
---

Касалликларни биологик қувват билан қандай даволаш мумкин?

Касалликларни биологик қувват билан қандай даволаш мумкин?
ХИСЛАТ НИМА ЎЗИ?

Мендан тушунтиришни сўрашса, бундай жавоб бераман:

Яратувчи бандасини яратган ва қувват бериб, жон ато этган. Яшаш учун керакли қувват ичимизда. Ўша қувват ичимизда бор экан, биз севамиз, нафратланамиз, овқат еймиз, ҳаракат қиламиз, кўпайишамиз.

Қўлида одам ўлган инсонлар: “Пуф деб нафас чиқарди-ю, ўлди”, дейди. Ҳамма охирги нафасини чиқариб ўлади. Охирги чиқарилган нафас билан Аллоҳ яшашимиз учун берган қувват чиқиб кетади ва одам жасадга айланади.

Айрим инсонларга Аллоҳ қўшимча қувват берган. У қувват ташқарида, инсоннинг атрофида бўлади.
Бундай инсонларнинг аураси индиго рангида бўлади. Ана ўша қуввати бор инсонлар — хислатли инсонлар. Халқ тилида айтсак, «орқали», қўл олиши лозим бўлган инсонлардир.

Ушбу инсонлар хислатидан фойдаланиб, Аллоҳнинг бандаларига ёрдам бериши керак (шарт).

Инсон ўзининг хислати бор эканлигини қандай билса бўлади?

Ўйлагани тезда амалга ошади. Кўпинча кўрган тушлари ўнгидан келади, қўллари қизиши мумкин, бошқалар кўрмайдиган нарса ва ҳодисаларни кўриши мумкин.

Хислати бор одам хислатини ишлатмаса, жуда қийин аҳволга тушади, яъни тез-тез касал бўлади, омадсиз бўлади, ҳеч ким билан чиқишмайди, зарда қиладиган бўлиб қолади.

Шу ўринда хислатни ишлатиш учун нима килиш керак деган савол туғилади. Хислатни ишлатиш учун авваламбор ўзининг хислатини яхшилаб йўлга солган устоз топиб, шогирд бўлиш керак.

Устоз ўзини ҳам, шогирдини ҳам дастурлаб, поклаб, шогирдининг хислат қувватини кафтига ёки елкасига жамлаб, шогирдни қуввати билан таништиради. Сўнгра шогирдга хислатини қандай усуллар билан ишлатиши мумкинлигини тушунтиради.

Мен хислатли ёшларга бўғин ва елкалардан туз олишни ўргатаман, бино ва иморатларнинг аурасини тозалашни ёки қувват билан даволашни ўргатаман. Чунки ёшлар куф-суф қилиб дам уришни ёки кинна солишни хоҳламайди. Ёши улуғларга дам уришни, кинна солишни ўргатаман.

Менга мурожаат қилган инсонлар, одатда, мен дастурхон, тахта-супра қилиб, чилла ўтириб қўл олганман, лекин ҳаётимизда ҳеч нарса ўзгармади, дейди.

Ҳеч қаерда қўл олиш, яъни хислатни дастурлаш учун дастурхон, тахта-супра ёки қамчи, пичоқ лозим дейилмаган. Жонлиқ сўйилсин дейилмаган. Эрталабдан кечгача рўмол ўраб ёки дўппи кийиб ўтириб одам кўриш керак дейилмаган.

Менинг шогирдларимнинг кўпчилиги эрталаб, масалан соат 6.00 дан 8.00 гача қабул вақти деб эълон қилади. Соат 9.00 дан давлат иши билан ёки шахсий бизнеси, уй ишлари билан шуғулланади.

Хислатни йўлга қўйиб, иш ўрганиш учун қанча вақт керак?

Уч кундан етти кунгача. Кўпинча уч кун кифоя.

Қўл олиш учун жонлиқ сўйиш керакми? Шарт эмас. Маблағингиз бемалол бўлса, ҳиммат қилсангиз, жонлиқ сўйиб эълон қилишингиз мумкин.
* * *
Менинг чаққон, яккаю ягона қизим доим рўзғор ишларига қарашиб турарди. Эрталаб мактабга борар, уйга келиб менга қарашар, ундан кейин далага отасига ёрдамлашгани борарди. Ер чопиб, ўт юларди. Хуллас, уй, дала ишлари ҳеч тугамас эди. Бир куни қизим бели оғриётганини, борган сари кучли азоб бераётганини айтди. Шунда қизимни қишлоғимиз дўхтирига олиб бордим. Текширув натижасида доктор унга остеохондроз ва бел чурраси деб ташхис қўйди, қизимни жиддий даволатиш кераклигини айтди. Дўхтирнинг ҳамма айтганларини қилдик. Кунлар ўтиб, қизимнинг бел оғриғи пасайди-ю, лекин оғриғи охиригача кетмади. Қизимнинг қийналаётганини кўриб, сабрим чидамай шаҳарга олиб келдим. Шаҳардаги танишларим қизимни Баҳодир табибга олиб боришимни тавсия қилишди. Бу одам қизимга ўхшаган касалларшшг кўпини даволаган экан. Ниҳоят, излай-излай, уни топдик. Биринчи муолажадан кейин қизим ўзини енгил ҳис қилди. «Белимда чумоли ўрмалаёттанга ўхшаб туюлди», деди у кулиб. Бунинг устига, Баҳодир табиб қизимнинг буйрагида ҳам шамоллаш борлигини айтди ва уни астойдил даволади.

Кундан-кунга унинг чиройи очилиб борди. Қизим ундан бир нечта муолажа олди. Бел оғриғи, буйрак оғриқларидан бутунлай халос бўлди. Шундан кейин ҳам дунёда чинакам қобилият эгалари борлигига ишонмай бўладими?
Гули Содиқова,
Қорақалпоғистон

* * *
Киши соғ-саломат юрган пайтда бунинг қадрига етмас экан.; Аста-секин бел оғриғидан бошланган касаллик нохуш ташхис билан тугади. Бундай ташхис билан ҳеч бир бемор оёққа турмаган экан. Мен буни укам доктор билан гаплашаётганида эшитиб қолдим. Эшитдим-у, кўзларимга ёш қуйилди. Наҳотки энди юра олмасам?! Бу мен учун даҳшат эди. Ахир ҳали ёш эдим, бутун ҳаётим олдинда эди. Тушкунликка тушиб қолдим. Айниқса, оғриқларни айтмайсизми… Оғриқ бошланганида жонимни қўйгани жой тополмасдим. Аввалига докторлар ҳақида ҳам, табиблар ҳақида ҳам эшитишни истамадим. Шундай кунларнинг бирида ноёб қобилияти бўлган бир табиб борлигини айтиб қолишди. Бир бориб кўр, дейишди танишларим. Аммо юролмайдиган одамнинг бир жойга бориши осон эмас. Укаларим бор бўлишсин, улар ҳам Баҳодир табибга ихлос қилишганди. Мени унинг ҳузурига кўтариб олиб боришди.

Ҳамма нарсадан умидини узган одамни даволаш қийин. Ҳар не қилганда ҳам, Баҳодир табиб мени ўз кучига ишонтириши керак эди. Аммо шу куни кутилмаган ҳодиса юз берди. Табиб мен билан 20 минут муолажа ўтказди. Ҳеч нимани сезмайдиган оёқларим табибнинг қўллари тафтини сезди. У оёғим устидан қўлларини юргизганида худди оёғим ичидан ип тортилгандай бир нарсалар тортила бошлади, кейин ичидан тўлқин юргандай жимирлади. Бу оёқ увишиб қолиб, кейин қон юришиб кетган ҳолатта ўхшарди. Оёқда қон юриша бошлагач, унга минглаб игналар санчилаётганга ўхшайди, менда ҳам шундай бўлди. Шундан сўнг мен учун мўъжиза юз берди. Оёқларим ҳаракатга келди. Аввалига бир-икки қадам ташлаб юрдим. Буни кўриб укаларим ҳам донг қотиб қолишди. Ахир улар мени бу ерга кўтариб олиб келишганди. Улар ҳам Баҳодир табибга тан беришди. Табиб мени бир кунда оёққа қўйди. Мен учун ана шуниси мўъжиза эди. Бу ерга укаларим кўтариб олиб келишганини бошқалар ҳам кўришганди, ичкаридан ўзим юриб чиққанимни кўриб, анграйиб қолишди. Менинг юриб кирганимни кўриб, онам йиғлаб юбордилар. Кейин яна муолажаларга қатнадим. Кун сайин аҳволим яхшилана борди. Ниҳоят, мен тузалиб кетдим. Соғлиғи тикланган одам қайта туғилган кишига ўхшайди. У энди ҳаётнинг қадрига ета бошлайди. Ўзимни жуда бахтли ҳис қилмоқдаман.

Баҳодир табибда қандайдир сирли куч борлигига ишондим. Авваламбор, Худодан, қолаверса, бу одамдан мен жуда миннатдорман.
Наргиза Умарова,
29 ёш, Тошкент.


* * *
Яхши умидлар билан ўзим севган йигитга турмушга чиқдим. Тўйлар ўтиб, ҳаётим бундан буён яхши бўлади, деб ўйлабман, аммо чучварани хом санаган эканман.

Эрим билан муносабатларимиз яхши эди. Эрим эрта кетиб, кеч келарди. Бу уйда нималар бўлаётганидан бехабар эди. Уйда эса ит тинарди, қуш тинарди, мен тинмасдим. Қайнонам мени аввал-бошдан сира ёқтирмадилар. Ўтирсам ўпоқ, турсам сўпоқ, дердилар. Эрта саҳардан намозшомгача рўзғор ишларини қилганим етмагандай, бир нарса ёқмай қолса, жанжал кўтарардилар. У киши менга қўл кўтарган пайтлари ҳам бўлди. Бир сафар иситмалаб ётган жойимдан судраб олиб чиқдилар. Бу машмашанинг устига онам келиб қолдилар. Нарсаларимни йиғиб, мени уйга олиб кетдилар, дўхтирга чиқдик. Совуқ кунларда ҳовлига сув сепиб супурганим учун бел, бўйин, буйрак шамоллаган, оёғимдан зах ўтиб, жинсий аъзоларим ҳам шамоллаб кетганди. Хуллас, севганим билан бирга бўламан, онасининг хизматини қиламан, деб бир дунё касал орттириб олибман. Ахир ҳар нарсанинг ҳам меъёри бор-ку! Одам темирдан ясалмаган экан, буни мен жуда яхши тушуниб олдим.

Эртасига мени шифохонага олиб келдилар. Юзимда ранг йўқ, асабим жойида эмас эди. Бошимни рентген қилишганида, «бош мия қон босими ошган» деб ташхис қўйишди. Ҳақиқатан ҳам, охирги пайтларда асабийлашганимда бошим қаттиқ оғрийдиган бўлиб қолганди. Оғриғига чидаб бўлмасди. Аҳволимни кўриб, онам фақат йиғлардилар. Шундай кунларнинг бирида қўшнимиз бизникига чиқиб, кучли табиб борлигини айтиб қолди.

Эртасига онам билан шу табибнинг манзилини топиб келдик. Баҳодир табиб истарали, хушмуомала одам экан, асосийси, у беморларни меҳр ва эътибор билан даволарди.

Биринчи муолажада табиб қўлларини бошимга қўйгач, унинг кафтидан келаётган иссиқликни яққол ҳис қилдим. Ичимни пружинадай тортиб турган таранглик кутилмаганда қўйиб юборди, мен шундай енгил тортдимки, шунда қўл-оёқларим жимирлаб, танамга қувват кираётганини сездим. Бари азобларим чекиниб, мен қандайдир хотиржам бўлиб қолдим.

Кейинчалик муолажаларга мунтазам қатнадим, сўнг асал табиб ёрдамида елкамдан, бўйнимдан асал орқали туз олдирдим. Бошим оғримай қўйди, елка ва бел оғриқлар тузалиб кетди, кечалари уйқум яхшиланди.

Табиб Баҳодир акага минг бор раҳмат!
Сўлмас Умаралиева, Бухоро.
“Сирли табобат. Биологик
қувват билан даволаш” китобидан олинди.

Манба: Hordiq.uz
Ctrl
Enter
Хато топдИнгизми?
Иборани ажратиб Ctrl+Enter тугмасини босинг
Фикрлар (0)