Uch haftalik jim turishdan keyin Krishtianu Ronaldu yana maydonga qaytdi: gol urdi, navbatdagi o‘yinda dubl qayd etdi va kamera qarshisida xotirjam ohangda shunday dedi: «Men Saudiya Arabistoniga tegishliman». Bu haqda euro-football.ru xabar beradi.
Tribunalar qarsak chaldi, kimdir chin dildan ishondi. Tashqaridan qaraganda bu — yulduzning sodiqligi, ichki uyg‘unligi, hatto romantik yakun kabi ko‘rindi. Biroq bezaklar ortida ancha yerga yaqin voqea yashiringan.
Yil boshida Ronaldu noqulay tafsilotni payqadi: Saudiya Davlat investitsiya jamg‘armasi (PIF) «Al-Hilol», «Al-Ittihod» va «Al-Ahli»ni ancha kuchli qo‘llab-quvvatlayapti, «An-Nasr» esa bu ro‘yxatda kamtarroq ko‘rinadi. Har qanday loyiha markazida bo‘lishga o‘rgangan futbolchi uchun bu signal yoqimsiz edi.
Keyingi manzara kutilganidek bo‘ldi: norozilik, uchta o‘yinni o‘tkazib yuborish, Saudiya chegarasidan chiqib ketgan shov-shuv. Ammo ziddiyat tezda yumshadi: moliyaviy masalalar tartibga keltirildi, boshqaruvdagi ta’sir u ishonadigan odamlarga qaytarildi.
Shundan so‘ng Ronaldu maydonga chiqdi, gol urdi, Saudiya asos solingan kuniga bag‘ishlangan marosimda an’anaviy kiyimni yelkasiga tashladi va kerakli so‘zlarni aytdi. Sahnada hamma jilmaydi, hamma olqishlaydi — go‘yo hammasi joyiga tushgandek.
Aslida bu sodiqlik haqidagi ertak ham, birdan kelgan ma’naviy uyg‘onish ham emas. Bu — ta’sir, muzokara va katta vaznga ega odam o‘ziga qulayroq haqiqatni «sozlab olish»ni bilishi haqidagi pragmatik hikoya.
Baribir bitta savol havoda osilib qoladi: u rostdan ham boshqa yo‘l topa oldimi? Axir uning shartnomasi 2027 yil yozigacha, chiqib ketish badali esa taxminan 50 million yevro atrofida. Ronaldu 41 yoshga kirgan, maoshi esa hatto eng ambitsiyali klublarni ham avval o‘ylantirib, keyin ehtiyotkorlik bilan chetga torttiradi.
Yevropada unga baland ovozda «yo‘q» deganlar bo‘lmadi. Shunchaki undan kelajak loyihasi sifatida voz kechishdi — janjalsiz, masxarasiz, fitnasiz. Vaqt o‘z ishini qildi: taqvim bir kun kelib eng buyuk sportchini ham quvib yetadi.
Shu fon’da «Men Saudiya Arabistoniga tegishliman» degan jumla ongli tanlovday jaranglaydi. Ammo dekoratsiyalarni olib tashlasangiz, manzara sodda: yopiq eshiklar, juda qimmat chiqish va u hanuz futbolchi emas, butun boshli loyiha markazi bo‘lib turgan yagona maydon.
Shunga qaramay, hikoyaning quvonchli tomoni ham bor. Portugaliya terma jamoasi murabbiyi Roberto Martines Portugal Football Summit podkastida Ronaldu haqida shunday dedi: «Men hech qachon har tong uyg‘onib, bugunni yanada yaxshiroq bo‘lish uchun ishlatishga shunchalik intiladigan futbolchi bilan ishlamaganman».
Bu gap reklama uchun aytilmagan: Martines uni bazada, mashg‘ulotda, erta tongda — kamera yo‘q paytda ko‘radi. Aynan shu epizodda kinoya qilish qiyin: Ronaldu yillar davomida o‘zini tekshirish rejimida yashab keladi — tezroq, balandroq, aniqroq. Atrofdagilar «sekinlashsa ham bo‘ladi» deb ishora qilayotgan pallada ham.
Motivlar, siyosat, ta’sir va tanlov bor-yo‘qligi ustida bahslashish mumkin. Ammo uning «qarish qoidalariga bo‘ysunmaslik»ka o‘xshash o‘jar tabiati — inkor qilib bo‘lmaydigan fakt. Ehtimol, butun konstruktsiyadagi eng haqiqiy narsa ham shu.
Boykot esa Saudiya PR xizmati ko‘rishni xohlamaydigan detail, ammo u real vaziyatni ochib beradi. «An-Nasr» bir korporativ oilada turib, boshqa klublar ancha katta investitsiya olayotganini Ronaldu har kuni ko‘radi: «Al-Hilol» kuchayadi, mablag‘ oqimi chetlab o‘tadi, uning klubi tizim ichida ko‘proq vitrina loyihasidek qabul qilinadi. Boykot — injiqlik emas, ta’sir richagini ishlatishga urinish edi. Qisman ishladi. Keyin u Saudiya Arabistonini uy deb atadi, boshqalarni Ar-Riyod va Jiddaga kelishga chorladi. Tashqi tomondan hayot izga tushgandek.
Ronaldu fenomeni nimada? U muzokarada yutqazishni ham g‘alabaga o‘xshatib ko‘rsatishni biladi. Tanlov deyarli qolmagan joyda qolib, buni «go‘yoki» u «MYU» va «PSJ»dan kelgan ellikta taklifni rad etgandek taqdim eta oladi. Bunda o‘ziga xos ulug‘vorlik bor — afsonaviy emas, tirik ulug‘vorlik: kartalar uning foydasiga tarqatilmagan bo‘lsa ham, qaddini tik tutish san’ati.
Oldinda 2026 yilgi Jahon chempionati — AQSh, Kanada va Meksikada o‘tadigan turnir. Bu Ronaldu uchun kollektsiyada yo‘q yagona katta sovrinni qo‘lga kiritish yo‘lidagi so‘nggi imkoniyat bo‘lishi mumkin. Martines natijadan qat’i nazar u buyukligini aytdi, bu rost. Ammo Ronaldu o‘zi bunday taskinga ko‘nmaydi: transfer siyosati uchun norozilik qilgan odam bo‘sh joy bilan yarasha oladiganlardan emas.
Jahon chempionatida PR ham, boykot ham yordam bermaydi. Faqat maydon bo‘ladi. Faqat to‘p. Faqat u — va yillar, gollar, sahnalar, marosimlar hamda «cho‘lga tegishlilik» haqidagi intervyulardan keyin unda nima qolgan bo‘lsa, o‘sha.
Eng qiziq savol ham shunda: o‘shanda u kameraga nima deydi?
“Zamin”ni Telegramʻda oʻqing!
