Uch haftaga yaqin tanaffus va sukutdan keyin Krishtianu Ronaldu maydonga qaytdi: navbatdagi o‘yinda dubl, kameraga qarab esa g‘olib ohangida aytilgan gap — “Men Saudiya Arabistoniga tegishliman”. Tribunalarda qarsak, ijtimoiy tarmoqlarda esa yana bir “ideal kadr”. Bu haqda euro-football.ru xabar beradi.
Lekin bu manzaraning ortida yorqin vitrinalardan ko‘ra ancha sovuqqonroq voqea yashiringan. MVP haykalchasi, Flashscore’dagi baland baho va Saudiya Ta’sis kuni munosabati bilan yelkasiga tashlangan bisht — bularning bari finalni chiroyli ko‘rsatadi, xolos.
Yanvar oyida Ronaldu noxush bir tafsilotni payqadi: Saudiya Davlat investitsiya fondi (PIF) “Al-Hilol”, “Al-Ittihod” va “Al-Ahli”ga yirik mablag‘ yo‘naltirayotgan bir paytda “An-Nasr” bu poygada ancha kamtar ko‘rinayotgandi. Har doim har qanday loyihaning markazida bo‘lishga o‘rgangan yulduz uchun bu signal juda og‘riqli chiqdi.
Javob ham kutilganidek bo‘ldi: norozilik, ketma-ket uchta o‘yin o‘tkazib yuborildi, shov-shuv esa Saudiya chegarasidan tashqariga ham chiqdi. Biroq mojaro tezda “yumshatildi”: pul masalalari joyiga tushdi, klub ichidagi boshqaruv iplarida esa Ronaldu ishonadigan tomonga yana imkon berildi.
Shundan keyin u yana maydonga chiqdi, gol urdi, milliy libosni kiydi, kerakli so‘zlarni aytdi — va hikoya deyarli Gollivudcha yakun topdi. Hamma tabassum qiladi, hamma olqishlaydi. Ammo savol qoladi: bu chin dildan sadoqatmi yoki ta’sir kuchi orqali voqelikni biroz o‘zingga moslab olishmi?
Gap shundaki, Ronaldu uchun haqiqiy tanlovlar maydoni ham tor. Shartnomasi 2027 yil yozigacha, chiqish bandi esa taxminan 50 million yevro atrofida. U esa endi 41 yoshda, maoshi esa shunchalik katta-ki, eng ambitsiyali klublar ham avval to‘xtab, keyin suhbatni sekin yopadi.
Yevropada hech kim baland ovozda “yo‘q” demadi, spektakl ham bo‘lmadi. Hammasi jimroq, shuning uchun ham qattiqroq kechdi: u endi kelajak uchun tikiladigan loyiha sifatida ko‘rilmay qo‘ydi. Bu na g‘azab, na masxara, na fitna — shunchaki vaqt o‘z so‘zini aytdi.
Shu fon’da “Men Saudiya Arabistoniga tegishliman” degan jumla ongli tanlovdek yangraydi. Ammo bezaklarni olib tashlasangiz, manzara oddiy: yopilgan eshiklar, juda qimmat chiqish va hali ham u markazda bo‘lib turgan yagona katta sahna. Tanlov bitta bo‘lsa, uni “taqdir” deb atash oson.
Baribir bu hikoya faqat pessimizm emas. Portugaliya terma jamoasi bosh murabbiyi Roberto Martines Portugal Football Summit podkastida Ronaldu haqida shunday dedi: “Men hech qachon har tong o‘zini yanada yaxshilash ishtiyoqi bilan uyg‘onadigan futbolchi bilan ishlamaganman”.
Bu reklama uchun aytilgan gapga o‘xshamaydi: Martines uni bazada, mashg‘ulotda, hatto ertalab soat oltilarda ham ko‘radi — kamera yo‘q, sahna yo‘q, “to‘g‘ri yorug‘lik” ham yo‘q. Va shu detal — o‘z ustida ishlashdagi o‘sha qaysarlik — butun voqeada eng bahsga kam o‘rin qoldiradigan haqiqat bo‘lib qolmoqda.
Saudiyadagi boykot esa klub ichidagi real vaziyatni ko‘rsatib qo‘ydi. “An-Nasr” bir “korporativ oila” ichida, ammo boshqa klublar sezilarli ko‘proq investitsiya olayotganini Ronaldu har kuni ko‘rib turadi: “Al-Hilol” kuchayadi, katta pul boshqa yoqqa oqadi, uning jamoasi esa tizim ichida ko‘proq vitrindek ko‘rinadi. Norozilik — yulduzning injiqligi emas, ta’sir leverini ishga solish urinishidir. U urindi, qisman natija ham bo‘ldi, keyin esa Saudiya Arabistonini “uy” deb atadi va barchani Ar-Riyod hamda Jiddaga kelishga chaqirdi.
Ronaldu fenomeni ham shunda: u muzokarada yutqazsa ham, buni g‘alabaga o‘xshatib ko‘rsatishni biladi. Tanlov deyarli qolmagan joyda ham, go‘yo “MYU” va “PSJ”dan kelgan o‘nlab takliflarni rad etgandek qaddi tik yuradi. Bu afsonaviy emas, tirik ulug‘vorlik — kartalar uning foydasiga tarqalmagan paytda ham obrazni ushlab qolish san’ati.
Oldinda 2026 yilgi Jahon chempionati bor — AQSH, Kanada va Meksikada o‘tadigan turnir Ronaldu uchun kolleksiyasida yo‘q bo‘lgan yagona katta sovrin tomon so‘nggi yo‘ldek ko‘rinadi. Martines natijadan qat’i nazar, u baribir buyukligini aytadi, lekin Ronalduning o‘zi bunday “taskin”ga ko‘nishi qiyin: transfer siyosati uchun norozilik qiladigan futbolchi bo‘sh joy bilan yashashni xush ko‘rmaydi.
Jahon chempionatida PR ham, boykot ham yordam bermaydi. Faqat maydon, to‘p va u — yillar, gollar, sahnalar, bishtlar va kameraga aytilgan katta gaplardan keyin unda nimalar qolgan bo‘lsa, o‘shalar. Ana o‘shanda uning kameraga yana nima deyishi haqiqatan ham qiziq bo‘ladi.
“Zamin”ni Telegramʻda oʻqing!
