Инсон ҳаётида ишонч деган тушунча энг қиммат ва нозик қадриятлардан бири ҳисобланади. Айниқса, муносабатларда, дўстликда, муҳаббатда ёки оилада ишонч йўқолса, ҳар қандай чиройли сўз ҳам ўз қадрини йўқота бошлайди.
Кўпчилик ҳаёти давомида бир фикрга дуч келади: нега айрим инсонлар доимо қасам ичади, ваъдалар беради, аммо барибир хато қилади? Нега баъзи муносабатларда ҳар бир гапни исботлашга эҳтиёж туғилади?
Чуқурроқ ўйлаб қаралса, бу саволлар ортида катта ҳаётий ҳақиқат яширинган бўлиши мумкин.
Айримлар шундай фикрни илгари суради: қаерда ёлғон, алдов ва хиёнат хавфи бўлса, ўша ерда қасамлар ва баландпарвоз ваъдалар кўпайиб кетади. Чунки инсон ишонч йўқолган жойни сўз билан “мустаҳкамлаш”га ҳаракат қилади.
Аммо ҳақиқий самимият ҳукм сурган муносабатларда кўп ҳолатда ортиқча қасамларга эҳтиёж қолмайди. Сабаби у ерда инсоннинг сўзи эмас, амали гапиради.
Она боласига ҳар куни “мен сени ташлаб кетмайман” деб қасам ичмайди. Чунки унинг меҳри ва ҳаракатлари буни исботлаб туради.
Ҳақиқий дўст ҳам ҳар сафар “мен сенга хиёнат қилмайман” деб такрорламайди. У қийин кунда ёнингда туриши билан ўз қадрини кўрсатади.
Соф муҳаббатда ҳам кўпинча баланд сўзлардан кўра, оддий эътибор ва садоқат кучлироқ аҳамиятга эга бўлади. Чунки чин туйғулар кўп ҳолатда ортиқча қасамсиз ҳам сезилиб туради.
Албатта, бу ҳар қандай ваъда ёки қасам ёмон дегани эмас. Инсон баъзан ҳиссиётини кучайтириш ёки ишонч билдириш учун қасам ичиши мумкин. Бироқ муносабат фақат қасамларга таяниб қолса, бу ўша ишончнинг ўзи заифлашганидан дарак бериши ҳам мумкин.
Шунинг учун ҳам ҳаётда энг хотиржам жой — бу инсон ўзини исботлашга мажбур бўлмайдиган муҳитдир. Қалб хотиржам бўлган, ишонч табиий шаклланган муносабатларда қасамдан кўра самимият кучлироқ таъсир қилади.
Балким, ҳақиқий ишонч айнан шундай жойда бошланар.
“Zamin”ни Telegram'да ўқинг!
