Ўзини севиш кечиришдан бошланадиган сокин йўлдир...

Инсон ҳаётида энг муҳим, аммо баъзан энг қийин қадамлардан бири — ўзини севишни ўрганишдир. Кўпчилик ўзини севиш деганда фақат ташқи кўриниш, муваффақият ёки бошқалар олдида кучли кўринишни тушунади. Аслида эса бу жараён анча чуқурроқ. Ўзини севиш, аввало, қалбдаги оғирликларни енгиллатишдан, ўтмишдаги хатоларни қабул қилишдан ва ўзини кечиришдан бошланади.

Ҳар бир инсон ҳаётда нимагадир эришади, нимагадир эриша олмайди. Кимдир орзусига вақтида етади, кимдир эса йўлда тўхтаб қолади. Баъзан инсон қўлида борини сақлаб қолади, баъзан эса қадрли нарсаларни йўқотади. Аммо буларнинг барчаси ҳаётнинг бир қисми. Муҳими, инсон ўзига нисбатан қаттиқ ҳукм чиқармаслиги, ҳар бир ҳолатдан сабоқ олиб, олдинга юришни ўрганиши керак.

Ўзингизни эриша олган нарсаларингиз учун ҳам, эриша олмаган орзуларингиз учун ҳам кечиринг. Чунки ҳар бир натижанинг ортида меҳнат, ҳаракат, умид ва тажриба бор. Баъзи манзилларга етиш мумкин бўлган, баъзиларига эса вақт, шароит ёки тақдир йўл бермаган. Бу сизни камайтирмайди, аксинча, инсон эканингизни, ўсиб бораётганингизни кўрсатади.

Топганингиз учун ҳам, йўқотганингиз учун ҳам ўзингизни айбламанг. Ҳаёт баъзан беради, баъзан олади. Лекин ҳар бир йўқотиш инсонга янги тушунча, янги куч ва янги нигоҳ беради. Энг асосийси, ўша жараёнлардан кейин ҳам ўзингизни ташлаб қўймасликдир.

Ўзини кечириш — бу ўтмишни оқлаш эмас, балки ундан озод бўлишдир. Инсон ўзини кечирганида, қалбидаги айбдорлик, афсус ва оғир хотиралар аста-секин енгиллашади. Шунда у ҳаётга бошқача қарай бошлайди: юмшоқроқ, меҳрлироқ ва ишончлироқ.

Ҳамма-ҳаммаси учун ўзингизни кечиринг. Кечикканингиз учун ҳам, шошилганингиз учун ҳам, ишонганингиз учун ҳам, адашганингиз учун ҳам. Чунки ҳар бир қадам сизга ниманидир ўргатди. Ҳар бир хатолик сизни бугунги кучлироқ, онглироқ ва сабрлироқ инсонга айлантирди.

Қисқаси, ўзини севиш баландпарвоз гаплардан эмас, оддий бир ички қарордан бошланади: “Мен ўзимни кечираман”. Ана шу лаҳзадан кейин қалбда сокинлик пайдо бўлади, инсон ўзини қайта қабул қилади ва ҳаётга яна меҳр билан қарай бошлайди. Кейинги саҳифа шу ердан очилади.