Кейде адам өзін тым бос емес, тынымсыз еңбек етіп жүргендей сезінеді. Күн бойы жұмыстан басын көтермей, үнемі қозғалыста болады.
Айлығы да жаман емес, тіпті кейбіреулерден жоғары. Алайда соған қарамастан, өмірінде береке жоқтай көрінеді.
Ақша бар, бірақ одан қанағат жоқ. Жұмыс бар, бірақ жан тыныштығы сезілмейді.
Көпшілік бұл жағдайды сыртқы факторлармен байланыстырады: экономика, жұмыс орны, басшы немесе қоршаған орта. Бірақ шын мәнінде мәселенің түп-тамыры көбінесе адамның өзінде — оның күнделікті әдеттері мен қарым-қатынасында жатыр.
Сонымен, неге айлық бар да, береке жоқ? Жауабы қарапайым, бірақ терең ойландырады.
Өйткені көп жағдайда адам:
— өз міндетіне жеткілікті жауапкершілікпен қарамайды;
— басшысы немесе әріптестері туралы сыртынан өсек айтады;
— өзінен төмен қызметтегілерге менсінбей қарау әдетін қалыптастырады;
— жұмысқа кешігіп келіп, ерте кетуді әдетке айналдырады;
— жұмыс уақытында жеке шаруаларымен айналысады;
— үнемі налуға және шағымдануға бейім тұрады;
— жауапкершіліктен қашып, сылтау іздейді;
— ұжымның жетістігінен гөрі басқалардың кемшілігін көбірек талқылайды;
— кейде адал еңбек орнына оңай әрі жасырын пайда табуға бейім болады.
Міне, осы әдеттер адам өмірінен берекені біртіндеп алып кетеді. Мұны көпшілік байқамайды, бірақ нәтижесі ақырындап көріне бастайды.
Ең маңызды ақиқатты ұмытпау керек: харам араласқан жерде береке болмайды. Ақша көбеюі мүмкін, табыс артуы мүмкін, бірақ ішкі жан тыныштығы мен қанағат жоғалады.
Өмірдегі басты құндылық — дәл осы тыныштық.
Береке қайда? Ол тек адалдықта.
Береке — ар-ұжданмен жұмыс істеуде.
Береке — басқалардың ақысына қиянат жасамауда.
Сондықтан әрбір адам өзіне мына сұрақты жиі қойып тұруы керек:
“Мен жұмыс орныма береке алып келіп жатырмын ба, әлде оны өзім кетіріп жатырмын ба?”
Жауабы оңай емес. Бірақ шынайы жауап берсең — өмірің өзгереді.
