Bazen insan kendini çok meşgul, durmaksızın çalışıyor gibi hisseder. Gün boyu işten başını kaldırmaz, sürekli hareket halindedir.
Maaşı da fena değildir, hatta bazılarına göre daha iyidir. Ancak buna rağmen hayatında bereket yokmuş gibi gelir.
Para vardır ama ondan memnuniyet duyulmaz. İş vardır ama huzur hissedilmez.
Pek çok kişi bu durumu dış etkenlerle ilişkilendirir: ekonomi, iş yeri, yönetici veya çevre. Ancak aslında meselenin kökü çoğu zaman insanın kendisinde, yani günlük alışkanlıklarında ve tutumunda yatar.
Peki, neden maaş var da bereket yok? Cevap basit ama üzerinde derin düşünülmesi gereken bir konu. Çünkü çoğu zaman insan:
— görevine yeterince sorumlulukla yaklaşmaz;
— yönetici veya iş arkadaşları hakkında arkalarından konuşur;
— kendisinden alt kademedekilere tepeden bakma alışkanlığı geliştirir;
— işe geç gelip erken çıkmayı alışkanlık haline getirir;
— mesai saatlerinde şahsi işleriyle meşgul olur;
— sürekli sızlanmaya ve şikayet etmeye meyilli olur;
— sorumluluktan kaçıp bahane arar;
— ekip başarısından ziyade başkalarının eksiklerini tartışmaya odaklanır;
— bazen helal emek yerine kolay ve gizli menfaat arayışına girer.
İşte bu alışkanlıklar yavaş yavaş insanın hayatından bereketi alıp götürür. Çoğu kişi bunu fark etmez ancak sonuçları zamanla ortaya çıkar.
En önemli gerçeği unutmamak gerekir: Haramın karıştığı yerde bereket olmaz. Para çoğalabilir, gelir artabilir ancak iç huzur ve memnuniyet kaybolur.
Hayattaki temel değer, işte bu huzurdur.
Bereket nerede? O sadece dürüstlüktedir.
Bereket, vicdanla çalışmaktadır.
Bereket, başkalarının hakkına ihanet etmemektedir.
Bu yüzden her insan kendine şu soruyu sık sık sormalıdır:
“İş yerime bereket mi getiriyorum yoksa onu kendim mi yok ediyorum?”
Cevap basit değildir. Ancak dürüstçe cevap verirsen, hayatın değişir.
