Baʼzan inson oʻzini juda band, tinimsiz mehnat qilayotgandek his qiladi. Kun davomida ishdan bosh koʻtarmaydi, harakatda boʻladi. Maoshi ham yomon emas, hatto ayrimlarga qaraganda yaxshiroq. Ammo shunga qaramay, hayotida baraka yoʻqdek tuyuladi. Pul bor, lekin undan qoniqish yoʻq. Ish bor, lekin xotirjamlik sezilmaydi.
Koʻpchilik bu holatni tashqi omillar bilan bogʻlaydi: iqtisod, ish joyi, rahbar yoki atrof-muhit. Lekin aslida masalaning ildizi koʻp hollarda insonning oʻzida — uning kundalik odatlari va munosabatida yotadi.
Xoʻsh, nima uchun maosh boru, baraka yoʻq? Javob oddiy, ammo qattiq oʻylantiradi. Chunki koʻp hollarda inson:
— oʻz vazifasiga yetarlicha masʼuliyat bilan yondashmaydi;
— rahbar yoki hamkasblar haqida ortidan gapiradi;
— oʻzidan past lavozimdagilarga yuqoridan qarash odatini shakllantiradi;
— ishga kech kelib, ertaroq ketishni odat qiladi;
— ish vaqtida shaxsiy ishlar bilan ovora boʻladi;
— doim nolish va shikoyat qilishga moyil boʻladi;
— masʼuliyatdan qochib, bahona qidiradi;
— jamoa yutugʻidan koʻra boshqalarning kamchiligini koʻproq muhokama qiladi;
— baʼzan halol mehnat oʻrniga oson va yashirin manfaat izlashga moyil boʻladi.
Mana shu odatlar sekin-asta inson hayotidan barakani olib chiqadi. Buni koʻpchilik sezmaydi, ammo natijasi asta-sekin namoyon boʻladi.
Eng muhim haqiqatni unutmaslik kerak: harom aralashgan joyda baraka boʻlmaydi. Pul koʻpayishi mumkin, daromad oshishi mumkin, lekin ichki xotirjamlik va qoniqish yoʻqoladi. Hayotdagi asosiy qadriyat — aynan shu tinchlikdir.
Baraka qayerda? U faqat halollikda.
Baraka — vijdon bilan ishlashda.
Baraka — boshqalarning haqqiga xiyonat qilmaslikda.
Shuning uchun har bir inson oʻzidan bir savolni tez-tez soʻrab turishi kerak:
“Men ish joyimga baraka olib kelyapmanmi yoki uni oʻzim yoʻqotyapmanmi?”
Javob oddiy emas. Lekin rost javob bersang — hayoting oʻzgaradi.
