Uch haftalik tanaffus va shov-shuvdan keyin Krishtianu Ronaldu yana maydonga qaytadi, navbatdagi raqibga ikki gol uradi va kamera qarshisida tantanali ohangda gapiradi: «Men Saudiya Arabistoniga tegishliman». Bu haqda euro-football.ru xabar beradi.
Tribunalar olqishlaydi, kimdir chin dildan ishonadi. Tashqaridan qaraganda hammasi ideal ssenariy: MVP sovrini, Flashscore’da yuqori baho, Saudiya ta’sis kuni munosabati bilan yelkasida bish’t va to‘g‘ri tanlangan so‘zlar.
Lekin vitrina ortida ancha yerga yaqin manzara bor. Yanvar oyida Ronaldu noqulay haqiqatni sezdi: PIF «Al-Hilol», «Al-Ittihod» va «Al-Ahli»ni katta mablag‘ bilan kuchaytirayotgan paytda, uning «Al-Nasr»i bu ro‘yxatda ancha kamtar ko‘rinardi. Futbol olamida markaz bo‘lishga odatlangan yulduz uchun bu — signaldan ham kuchliroq og‘riq edi.
Javob ham kutilganidek bo‘ldi: norozilik, uchta o‘yin qoldirilishi, Saudiya tashqarisiga ham chiqib ketgan shovqin. Oradan ko‘p o‘tmay vaziyat yumshadi: to‘lovlar masalasi hal bo‘ldi, klubdagi boshqaruv ta’siri esa Ronaldu ishonadigan odamlarga yaqinlashdi.
Shundan keyin u yana o‘ynadi, gol urdi, milliy libosni kiyib, kerakli iboralarni aytdi — va hikoya deyarli Gollivudcha yakun topdi. Hamma jilmayadi, olqishlar yangraydi, parda tushadi.
Ammo bu sadoqat haqidagi ertak ham, kutilmagan ma’naviy uyg‘onish ham emas. Bu — ta’sir va vaziyatni o‘z foydasiga burib yubora oladigan og‘irlik haqidagi pragmatik voqea.
Eng qiziq savol esa ochiq qoladi: u rostdan ham boshqa yo‘lga ega edimi yoki baribir o‘zi allaqachon joylashib bo‘lgan manzilda qolishdan boshqa variant yo‘q edimi?
Shartnoma 2027 yil yozigacha — quruq huquqiy fakt. Raqamlari ham aniq: taxminan 50 million yevro atrofidagi tovon puli. Ronaldu esa 41 yoshda, maoshi esa shunchalik katta-ki, hatto juda ambitsiyali klublar ham avval sukut qiladi, keyin esa suhbatni asta-sekin yopadi.
Yevropada hech kim uning oldida sahna ko‘rinishidagi «yo‘q»ni aytmadi. Hammasi sokinroq, shuning uchun ham og‘irroq bo‘ldi: uni kelajak uchun loyiha sifatida ko‘rish to‘xtadi. Bu na g‘azab, na masxara, na fitna — vaqtning odatiy hukmi.
Shu fon’da «Men Saudiya Arabistoniga tegishliman» degan jumla ongli tanlovdek eshitiladi. Lekin dekoratsiyalarni olib tashlasangiz, yanada sodda haqiqat ko‘rinadi: yopilgan eshiklar, qimmat chiqish yo‘li va u hanuzgacha nafaqat futbolchi, balki butun loyihaning markazi bo‘lib turgan yagona sahna. Yagona ochiq eshikni esa «taqdir» deb atash oson.
Biroq hammasi ham faqat pessimizm emas. Portugaliya terma jamoasi bosh murabbiyi Roberto Martines Portugal Football Summit podkastida shunday degan edi: «Men hech qachon har tong uyg‘onib, bugunni yanada yaxshiroq bo‘lish uchun ishlatishga shunchalik intiladigan futbolchi bilan ishlamaganman».
Bu reklama uchun aytilgan gap emas. Bu — uni kiyinish xonasida, bazada, ertalab soat oltidagi mashg‘ulotda, kameralar yo‘q paytda ko‘radigan insonning bahosi.
Va, ehtimol, aynan shu nuqta — butun hikoyada kinoya qo‘shish eng qiyin bo‘lgan qism. Ronaldu yillar davomida o‘zini doimiy sinovda ushlab keladi: tezroq, balandroq, aniqroq. Atrofdagilar «endi biroz sekinlashsa ham bo‘ladi» degan ishoralarni berganida ham.
Albatta, uning motivlari, siyosat, ta’sir, tanlov bor-yo‘qligi haqida bahslashish mumkin. Ammo qarish qoidalarini qabul qilmaslikka o‘xshagan bu qaysarlik — fakt. Balki shu jihat butun konstruktsiyadagi eng haqiqiy narsa ham shudir.
Boykot — Saudiya PR xizmati imkon qadar ko‘rinmas qilishni istaydigan detal, ammo u tizim ichidagi real holatni ochib beradi. «Al-Nasr» bir korporativ oilada turib, boshqalar ancha ko‘p investitsiya olayotganini Ronaldu har kuni ko‘radi: «Al-Hilol»ning kuchayishi, pul oqimining yonidan o‘tib ketishi, uning klubi ichkarida ko‘proq vitrina loyihasidek qabul qilinishi.
Shu bois bu norozilikni shunchaki yulduz kaprizi deb bo‘lmaydi: bu — ta’sir dastagini ishga solish urinishidir. U dastakni ishlatdi. Qisman natija ham bo‘ldi. Keyin esa Saudiya Arabistonini uyim dedi va hammani Ar-Riyod hamda Jiddaga kelishga chaqirdi. Hayot yana iziga tushgandek.
Ronalduning asl fenomeni nimada? U muzokarada yutqazgandek ko‘rinsa ham, buni g‘alabaga o‘xshatib ko‘rsatishni biladi. Tanlov deyarli qolmagan joyda qolishni ham shunday taqdim etadiki, go‘yo «MYu» va «PSJ»dan kelgan o‘nlab takliflarni rad etgandek.
Bu yerda o‘ziga xos kattalik bor — afsonaviy emas, har bir dublni muqaddas mo‘jiza deb ko‘radigan muxlislar chizadigan kattalik ham emas. Bu — kartalar uning foydasiga tarqatilmagan paytda ham qaddini tik ushlab tura oladigan tirik, insoniy kattalik.
Oldinda 2026 yilgi Jahon chempionati — AQSh, Kanada va Meksikadagi turnir turibdi. Bu Ronaldu uchun kolleksiyasida yo‘q bo‘lgan yagona katta sovrinni olishdagi so‘nggi imkon bo‘lishi mumkin. Martines natijadan qat’i nazar uni buyuk deb atadi, bu haqiqat, biroq taskin ohangi ham bor.
Ronaldu esa, ehtimol, bunday taskinga ko‘nika olmaydi. Transfer siyosati sabab norozilik ko‘rsatgan futbolchi bo‘shliq bilan yarashadigan toifadan emas.
Jahon chempionatida PR ham yordam bermaydi, boykot ham ishlamaydi. Faqat maydon, to‘p va u — yillar, gollar, sahnalar, bish’tlar va «cho‘lga tegishlilik» haqidagi intervyulardan keyin qolgan bor kuchi bilan.
O‘shanda kameraga nima deydi — mana shu eng qiziq bo‘ladi.
“Zamin”ni Telegramʻda oʻqing!
