Uch haftalik norozilikdan keyin Krishtianu Ronaldu yana maydonga qaytdi: “Al-Hazm”ga o‘xshash raqibga ikki gol urdi va kameraga xuddi hammasi reja bo‘lgandek ohangda shunday dedi: “Men Saudiya Arabistoniga tegishliman”. Bu haqda euro-football.ru xabar beradi.
Tribunalar qarsak chaldi. Kimdir chin dildan ishondi. Ammo bu sahna — oddiy bayonot emas, o‘zini ko‘rsatish san’atining eng yuqori nuqtasi edi.
Chiroyli vitrina ortida esa boshqa manzara yashiringan: MVP haykalchasi, Flashscore’dagi 9,3 baho va Saudiya Arabistoni Asos solingan kuniga atab yelkasiga tashlangan tantanali bisht. Ko‘rinish zo‘r, lekin voqea ancha yerga yaqin.
Yanvarda Ronaldu bitta noxush detallarni payqadi: Saudiya Davlat investitsiya jamg‘armasi PIF “Al-Hilol”, “Al-Ittihod” va “Al-Ahli”ni katta mablag‘ bilan kuchaytiryapti, “Al-Nasr” esa bu ro‘yxatda ancha kamtar ko‘rinadi. Futbol olamida doim markaz bo‘lib kelgan yulduz esa orbitaning o‘zi istamagan tomonga siljiyotganini his qildi.
Javob kutilganidek bo‘ldi: norozilik, uchta o‘yin o‘tkazib yuborildi, shov-shuv Saudiya chegarasidan ham chiqib ketdi. Ammo mojaro tezda “yumshatildi”: pul masalalari tartibga keldi, boshqaruvdagi ta’sir esa u ishonadigan odamlarga qayta yaqinlashtirildi.
Shundan so‘ng Krishtianu maydonga chiqdi, gol urdi, milliy libosni kiydi, kerakli gaplarni aytdi — va hikoya deyarli Gollivudcha yakun oldi. Hammaning yuzi kuladi, hamma olqishlaydi, parda tushadi.
Faqat diqqat bilan qaralsa, bu sadoqat haqidagi ertak ham, birdan kelgan “ilhom” ham emas. Bu ta’sir va o‘z vazniga tayanib, voqelikni biroz bo‘lsa-da o‘zingga moslab olish haqidagi pragmatik hikoya.
Eng asosiy savol esa havoda qoladi: u rostdan ham boshqa yo‘l tanlay olarmidi yoki baribir o‘zi tushib qolgan joyida qolishdan boshqa manevr yo‘q edimi?
Shartnoma 2027 yil yozigacha. Quruq yuridik fakt: taxminan 50 million yevro tovon puli. Ronaldu esa 41 yoshda, maoshi esa shunchalik katta ekanki, hatto eng katta ambitsiyali klublar ham avval sukut qiladi, keyin esa gapni sekin yopadi.
Yevropada hech kim unga sahnali tarzda “yo‘q” demadi. Barchasi sokinroq, shu bilan birga qattiqroq bo‘ldi: uni kelajak uchun loyiha sifatida ko‘rish to‘xtadi. G‘azabsiz, masxarasiz, fitnasiz — shunchaki vaqt o‘z ishini qildi. Bu esa har qanday buyuk sportchi uchun tanish ssenariy: taqvim bir kuni baribir quvib yetadi.
Shu sabab “Men Saudiya Arabistoniga tegishliman” degan jumla to‘g‘ri paytda, to‘g‘ri intonatsiyada aytilganda ongli tanlovdek eshitiladi. Ammo bezaklarni olib tashlasangiz, manzara soddalashadi: yopilgan eshiklar, juda qimmat “chiqish” va hanuz u loyihaning markazi bo‘lib turgan yagona maydon. Bitta eshik ochiq qolsa, uni “taqdir” deb atash oson.
Baribir hammasi faqat mungli emas.
Portugaliya terma jamoasi murabbiyi Roberto Martines Portugal Football Summit podkastida aytgan bir gap ko‘p narsani tushuntiradi: “Men hech qachon har tong o‘zini yanada yaxshilash ishtiyoqi bilan uyg‘onadigan futbolchi bilan ishlamaganman”.
Bu reklama uchun aytilgan ibora emas. Bu — uni kiyinish xonasida, bazada, hatto ertalab soat 6 dagi mashg‘ulotlarda, kamera ham, sahna ham bo‘lmagan paytda ko‘radigan odamning guvohligi.
Shu nuqtada kinoya qilish qiyin: Ronaldu yillar davomida o‘zini doimiy tekshiruvda ushlab keladi — tezroq, balandroq, aniqroq. Atrof dunyo esa muloyim ishora qiladi: balki sekinlashish kerakdir.
Sabablar, siyosat, ta’sir, tanlov bor-yo‘qligi ustida bahslashish mumkin. Ammo mana shu qaysar, deyarli maniyaga o‘xshash “qoidalarga ko‘ra qarimaslik” istagi — fakt. Ehtimol, butun konstruktsiyadagi eng haqiqiy narsa ham shu.
Boykot esa Saudiya tomonining PR xizmati yashirishni xohlaydigan detal, lekin u real kuch nisbatlarini ochib beradi. “Al-Nasr” bir korporativ oilada turib, yonidagi klublar ancha ko‘proq investitsiya olayotganini Ronaldu har kuni ko‘radi: “Al-Hilol” kuchayadi, pul boshqa yoqqa oqadi, uning klubi esa tizim ichida chempionlik uchun asosiy nomzod emas, ko‘proq vitrina loyihasidek qabul qilinadi.
Shu ma’noda norozilik yulduzning injiqligi emas, ta’sir richagini ishga solishga urinish edi. Ishga soldi. Qisman ishladi. Keyin esa u Saudiya Arabistonini “uyim” deb atadi, barchani Ar-Riyod va Jiddaga kelishga chaqirdi. Hayot izga tushayotgandek.
Ronaldu fenomeni shunda: u muzokarada yutqazishni ham g‘alabaga o‘xshatib ko‘rsatadi. Tanlov deyarli yo‘q joyda qolishni ham xuddi “MYU” va “PSJ”dan ellikta taklifni rad etgandek tutadi. Bu yerda o‘ziga xos ulug‘vorlik bor — afsonaviy emas, tirik ulug‘vorlik: kartalar uning foydasiga tarqatilmaganda ham qaddini tik ushlay olish.
Oldinda 2026 yilgi jahon chempionati — AQSh, Kanada va Meksikada bo‘lib o‘tadigan turnir. Bu uning kolleksiyasida yo‘q bo‘lgan yagona katta sovrin uchun, ehtimol, so‘nggi imkoniyat. Martines “natijadan qat’i nazar u buyuk bo‘lib qoladi” dedi — bu to‘g‘ri, ammo taskin aralash haqiqat.
Ronaldu esa bunday taskin bilan yashaydiganlardan emas: transfer siyosati sabab norozilik qilgan futbolchi, aniqki, sovrinsiz bo‘shliq bilan kelishishni yoqtirmaydi.
Jahon chempionatida PR ham yordam bermaydi, boykot ham o‘tmaydi. Faqat maydon bo‘ladi. Faqat to‘p bo‘ladi. Faqat u va yillar, gollar, sahnalar, bishtlar hamda “cho‘lga tegishlilik” haqidagi intervyulardan keyin unda nima qolgan bo‘lsa — o‘sha bo‘ladi.
O‘shanda esa kameraga u nima deyishini eshitish qiziq bo‘ladi.
“Zamin”ni Telegramʻda oʻqing!
