Uch haftaga cho‘zilgan norozilikdan keyin Krishtianu Ronaldu yana maydonga qaytdi, navbatdagi autsayderlardan biriga qarshi dubl qayd etdi va kameralar oldida tantanavor ohangda shunday dedi: «Men Saudiya Arabistoniga tegishliman». Bu haqda euro-football.ru xabar beradi.
Tribunalar qarsak chaldi, kimdir chin dildan ishondi. Tashqi ko‘rinishda bu sadoqat haqidagi chiroyli hikoya bo‘lib tuyuladi. Aslida esa bu — Ronaldu atrofida qurilgan spektaklning navbatdagi mukammal sahnasi.
Vitrinada hammasi bor edi: MVP sovrini, yuqori reytinglar, Saudiya Arabistoni tashkil topgan kun munosabati bilan yelkasiga yopilgan tantanali bisht. Ammo bezaklar ortida ancha yerga yaqin, sovuqroq voqelik yashiringan.
Yanvarda Ronaldu bir narsani aniq sezdi: PIF mablag‘i «Al-Hilol», «Al-Ittihod» va «Al-Ahli»ga saxiy oqayotgan paytda, «An-Nasr» bu poygada ancha kamtar ko‘rinmoqda. Har doim loyihaning markazida bo‘lishga odatlangan yulduz uchun bu signal yoqimli emasdi.
Reaksiya ham kutilganidek bo‘ldi: norozilik, uchta o‘yin tashlab ketildi, gap-so‘z Saudiya chegarasidan ham chiqib ketdi. Biroq mojaroni tezda yumshatishdi: pul masalalari hal qilindi, klub ichidagi boshqaruvda esa Ronaldu ishonadigan odamlarga ta’sir qaytarildi.
Shundan so‘ng Krishtianu maydonga chiqdi, gol urdi, milliy libosni kiydi, kerakli iboralarni aytdi — va hikoya go‘yo Gollivudcha yakun topdi. Hamma mamnun, hamma qarsak, parda yopildi.
Faqat sinchiklab qaralsa, bu na birdan kelgan «vatanparvarlik», na kutilmagan ruhiy uyg‘onish. Bu — ta’sir va resurslar uchun pragmatik kurash, o‘zining vaznidan foydalanib, haqiqatni biroz bo‘lsa ham o‘z foydasiga burish san’ati.
Baribir bir savol ochiq qoladi: Ronaldu uchun boshqa real yo‘l bormidi? Yoki u hozir turgan joyidan ketishdan ko‘ra, qolish va buni tanlov sifatida ko‘rsatish osonroq edimi?
Shartnoma 2027 yil yozigacha amal qiladi. Quruq raqamlar ham bor: taxminan 50 million yevro atrofidagi tovon puli. Ronaldu esa 41 yoshda, maoshi shunchalik ulkanki, eng katta ambitsiyaga ega klublar ham avval jim qoladi, keyin esa ehtiyotkorlik bilan suhbatni yopadi.
Yevropada hech kim unga sahnali tarzda «yo‘q» demadi. Hammasi sokin, lekin shuning uchun ham qattiq bo‘ldi: Ronaldu endi kelajak uchun tikiladigan loyiha sifatida ko‘rilmay qoldi. Bu na fitna, na masxara — shunchaki vaqt o‘z so‘zini aytdi.
Shu fon’da «Men Saudiya Arabistoniga tegishliman» degan jumla ongli tanlovdek eshitiladi. Ammo chiroqlar o‘chganda manzara boshqacha: eshiklar yopiq, chiqib ketish juda qimmat, qolaversa u hanuz markaz bo‘lib turgan yagona maydon ham shu yer.
Biroq hikoyaning hammasi faqat pessimizm emas. Portugaliya terma jamoasi bosh murabbiyi Roberto Martines Portugal Football Summit podkastida Ronaldu haqida shunday degan: «Men hech qachon har tong uyg‘onib, aynan bugun yanada yaxshiroq bo‘lish uchun yashaydigan futbolchi bilan ishlamaganman».
Bu reklama uchun aytilgan gap emas. Martines uni bazada, kiyim almashtirish xonasida, erta tongdagi mashg‘ulotlarda ko‘radi — kamera yo‘q paytda, sahna yo‘q paytda.
Va aynan shu jihatga istehzo qilish qiyin: Ronaldu yillar davomida o‘zini doimiy tekshiruv rejimida ushlab kelgan. Atrofdagilar «sekinlashsa ham bo‘ladi» deb ishora qilayotgan pallada ham u tezroq, balandroq, aniqroq bo‘lishni talab qiladi.
Saudiya tomoni bo‘lib o‘tgan boykot epizodini imkon qadar ko‘zdan yashirishni istagan bo‘lardi. Ammo u «An-Nasr»ning bir korporativ oilada turib, boshqa klublarga qaraganda kamroq qo‘llab-quvvatlanayotgani haqidagi haqiqatni ochib beradi. Ronaldu «Al-Hilol» kuchayayotganini ko‘radi, katta pul oqimi yonidan o‘tib ketayotganini his qiladi, klubining tizim ichida ko‘proq vitrinalik rolida qolayotganini payqaydi.
Shu bois bu norozilik shunchaki yulduz kaprizi emas, balki qo‘lida lever bor odamning o‘sha leverni ishlatishga urinishi edi. Urindi. Qisman natija ham berdi. Keyin esa u Saudiya Arabistonini uy deb atadi va barchani Ar-Riyod hamda Jiddaga kelishga chaqirdi. Tashqaridan qaraganda — hammasi joyiga tushgandek.
Ronaldu fenomeni shunda: u muzokarada yutqazsa ham, buni g‘alabadek ko‘rsatishni biladi. Tanlov deyarli qolmagan vaziyatda ham, u xuddi «MYU» yoki «PSJ»dan kelgan o‘nlab takliflarni rad etgandek qiyofa yaratadi. Bu yerda mif emas, real buyuklik bor: karta uning foydasiga tarqatilmagan bo‘lsa ham, belini bukmay yurish qobiliyati.
Oldinda 2026 yilgi Jahon chempionati turibdi — AQSH, Kanada va Meksikada o‘tadigan turnir Ronaldu uchun kolleksiyasida yo‘q yagona eng katta sovringa so‘nggi urinish bo‘lishi mumkin. Martines «natijadan qat’i nazar, u buyuk» dedi, bu gapda haqiqat bor, lekin tasalli ohangi ham seziladi.
Ronaldu esa, ehtimol, bunday tasallini qabul qilmaydi. Klub transfer siyosati uchun boykot qilgan futbolchi bo‘sh qolgan vitringa ko‘nikadiganlardan emas.
Jahon chempionatida piar ham yordam bermaydi, boykot ham ishlamaydi. Faqat maydon, faqat to‘p, faqat u — va yillar, gollar, sahnalar, bishtlar, intervyular ortidan qolgan haqiqiy kuch.
O‘shanda kameralar oldida u nima deydi — eng qiziq savol ham shunda.
“Zamin”ni Telegramʻda oʻqing!
