Ҳар ким ўз ҳаддини билиши керак

  • 18-05-2018, 14:56
  • 2 072
  • Ҳаёт тарзи
  • Ҳар ким ўз ҳаддини билиши керак
    Бир сичқон бир туянинг нўхтасини қучоқлаб, йўлга тушибди. Ғурури ичига сиғмас, ўз-ўзига:
    — Тавба, шундай сарвар эканман-у, ўзим бехабар қолибман, а? Мен қандай жасур эканман-ку, баҳайбат туянинг нўхтасидан тутиб, тортиб келяпман, — деб гапирарди.

    Шу вақт олдидан катта бир дарё чиқибди. Сичқон дарёни кўриши билан тўхтабди. Сувга шўнғиса, албатта, чўкиб ўларди. Туя сичқоннинг тўхтаганини кўриб, бақирибди:
    — Тинчликми, дўстим, нега тўхтадинг? Тезроқ бўл, шу дарёга шўнғиб, қарши томонга ўтишимиз керак. Сен йўлбошловчимсан, тўхтамай, олға бос.

    Сичқон уялибди. Ноилож бўйнини эгибди:
    — Мен бу дарёдан қандай ўтаман? Кўрмаяпсанми, сув жуда чуқур…

    — Қани, бир кўрайлик-чи, чуқурлиги қанча экан, — деб дарёга шўнғибди туя.

    Сув бор-йўғи тиззасигача эди. Сичқонга:
    — Ҳой, митти қўрқоқ, сув бор-йўғи тиззагача. Қани, бўлақол, — дебди.

    Сичқон қўрқувдан титраганча туяга ёлвора бошлабди:
    — Эй буюк устоз, тиззадан тиззанинг фарқи бор. Сенга тизза бўйи, аммо менинг устимдан юз аршин ошар.

    Туя:
    — Ундай бўлса, бундан кейин сурбетлик қилма. Сен ўзинг каби сичқонларга бош бўл. Туя билан сенинг нима ишинг бор? Қани, ўркачимга чиқ, сени ҳам, сендақаларнинг юзтасини ҳам қарши томонга ўтказиб қўяман, — деб бечора сичқонни устига олиб, дарёдан ўтишни бошлабди.

    Манба: Hordiq.uz

    » » Ҳар ким ўз ҳаддини билиши керак