Uch haftalik sukut va norozilikdan keyin Krishtianu Ronaldu yana maydonga qaytdi: shartli ravishda “Al-Hazm”ga ikki gol urdi, kameraga qarab esa tantanali ohangda: “Men Saudiya Arabistoniga tegishliman”, dedi. Bu haqda euro-football.ru xabar beradi.
Tribunalar olqishladi, kimdir ishondi. Tashqaridan qaraganda bu MVP haykalchasi, Flashscore’dagi baland baho va Saudiya tashkil topgan kun munosabati bilan yelkaga tashlangan bisht fonida mukammal finalga o'xshardi. Ammo vitrinna ortida ancha yerga yaqin, hisob-kitobli voqea bor.
Yanvar oyida Ronaldu noqulay tafsilotni ko'rdi: PIF “Al-Hilol”, “Al-Ittihod” va “Al-Ahli”ga saxiy sarmoya yo'naltiryapti, “Al-Nasr” esa bu ro'yxatda ancha kamtar ko'rinadi. Har doim futbol olamining markazida bo'lishga odatlangan yulduz uchun bu signal oddiy emasdi — tizimdagi orbitlar uning roziligisiz siljiyotgandek tuyuldi.
Javob ham kutilgancha bo'ldi: norozilik, uch o'yinni o'tkazib yuborish va Saudiya tashqarisigacha yetib borgan shov-shuv. Biroq mojaro tezda yumshadi: to'lovlar masalasi tartibga keldi, klubdagi boshqaruvdagi ta'sir ham Ronaldu ishonadigan odamlar tomoniga qaytgani aytildi.
Shundan keyin Krishtianu yana gol urdi, milliy libosni kiydi, “to'g'ri” gaplarni aytdi — va hikoya deyarli gollivudona yakun topdi. Hamma jilmayadi, hamma qarsak chaladi, parda tushadi.
Ammo bu sadoqat haqidagi ertak ham, to'satdan kelgan ilhom ham emas. Bu — ta'sir va vaziyatni o'z foydasiga ozgina burish mumkin bo'lgan futbolchining pragmatik o'yini.
Baribir, olqishlar va chiroyli iboralar ortida bir savol qoladi: Ronaldu uchun real tanlov bormidi? Yoki u baribir o'zi allaqachon turgan joyida qolishdan boshqa yo'l topa olmasmidi?
2027 yil yozigacha shartnoma — quruq yuridik fakt. Ustiga-ustak, taxminan 50 million yevrolik tovon puli ham bor. Ronaldu esa 41 yoshda, maoshi shunchalik balandki, hatto eng katta ambitsiyaga ega klublar ham bunday suhbatda avval jim turadi, keyin esa ehtiyotkorlik bilan chekinadi.
Yevropada hech kim uni omma oldida rad etib, shovqin ko'tarmadi. Hammasi sokinroq, shu sabab qattiqroq bo'ldi: Ronaldu endi “kelajak loyihasi” sifatida ko'rilmay qo'ydi. Nafratsiz, masxarasiz, fitnasiz — vaqt o'z ishini qildi. Bu esa uzoq vaqt oldinda yugurib kelgan buyuk sportchi uchun eng odatiy ssenariy.
Shu fon’da “Men Saudiya Arabistoniga tegishliman” degan jumla ongli tanlovdek eshitiladi. Lekin dekoratsiyalarni olib tashlasangiz, manzara oddiyroq: yopilgan eshiklar, juda qimmat chiqish yo'li va u hanuz loyiha markazi bo'lib turgan yagona maydon. Birgina eshik ochiq qolsa, uni “taqdir” deb atash osonlashadi.
Biroq hammasi ham faqat dramatik ranglarda emas. Portugaliya terma jamoasi bosh murabbiyi Roberto Martines Portugal Football Summit podkastida Ronaldu haqida shunday dedi: “Men hech qachon har tong uyg'onib, aynan bugun yanada yaxshiroq bo'lish uchun yashaydigan futbolchini ko'rmaganman”.
Bu reklama uchun aytilgan gapga o'xshamaydi: bu — uni kiyinish xonasida ham, bazada ham, ertalabki 6 dagi mashg'ulotlarda ham ko'radigan murabbiy fikri. Kamera ham yo'q, sahna ham yo'q, faqat tartib va mehnat bor.
Shu jihat — butun hikoyadagi eng inkor qilib bo'lmaydigan haqiqat: Ronaldu yillar davomida o'zini doimiy sinovda ushlab yashaydi. Tezroq, balandroq, aniqroq — atrofdagi dunyo “sekinlashsa ham bo'ladi” deb ishora qilayotgan pallada ham.
Motivlar, siyosat, ta'sir, tanlov bor-yo'qligi haqida bahslashish mumkin. Ammo “qarilik qoidalariga bo'ysunmaslik”ka o'xshagan o'sha qaysarlik — fakt. Balki shu narsa bu konstruksiyadagi eng chin qismdir.
Boshqa tomondan, boykot — Saudiya klublari PRi ko'mib yuborishni istaydigan detal, lekin u ichki muvozanatni ko'rsatadi. “Al-Nasr” bir korporativ oilada, lekin boshqa klublar ko'proq investitsiya olayotganini Ronaldu har kuni ko'radi: “Al-Hilol” kuchayadi, pullar yonidan oqib o'tadi, uning jamoasi tizim ichida ko'proq vitrinna rolida qolayotgandek tuyuladi. Norozilik — yulduz injiqligi emas, ta'sir leverini ishga solish urinishidir. U lever ishlatildi, qisman samara berdi. Keyin u Saudiya Arabistonini uy deb atadi va hammaga Ar-Riyod hamda Jiddaga kelishni tavsiya qildi. Hayot “iziga tushdi”.
Ronaldu fenomeni nimada? U muzokarada yutqazib ham, buni g'alabaga o'xshatib ko'rsatishni biladi. Tanlov deyarli qolmagan joyda ham u o'zini go'yoki “MYU” va “PSJ”dan kelgan ellikta taklifni rad etgandek tutadi. Bu — afsonaviy emas, tirik buyuklik: vaziyat uning foydasiga yozilmaganida ham qaddini tik ushlay olish san'ati.
Oldinda 2026 yilgi Jahon chempionati turibdi — AQSh, Kanada va Meksikadagi turnir Ronaldu uchun kolleksiyasida yo'q yagona katta sovringa so'nggi real urinish bo'lishi mumkin. Martines natijadan qat'i nazar u buyuk bo'lib qolishini aytdi — bu haqiqat, ammo unda taskin ta'mi ham bor.
Ronaldu esa, ehtimol, bunday taskinga rozi emas. Transfer siyosati uchun boykot qiladigan futbolchi bo'sh javonga ko'nikadiganlardan emas. Jahon chempionatida PR ham, bosim ham ish bermaydi: faqat maydon, faqat to'p, faqat u — va yillar ortidan qolgan imkoniyat.
O'shanda kameraga nima deyishini eshitish, chindan ham, qiziq bo'ladi.
“Zamin”ni Telegramʻda oʻqing!
