Uch haftalik sukut va norozilikdan keyin Krishtianu Ronaldu yana maydonga qaytdi: navbatdagi o‘yinda «Al-Hazm» singari raqibga dubl rasmiylashtirdi va kameraga g‘alaba qozongandek qat’iy ohangda gap tashladi. Bu haqda euro-football.ru xabar beradi.
«Men Saudiya Arabistoniga tegishliman», dedi u. Tribunalar esa qarsak chaldi. Bu ibora muxlislar uchun sadoqat ramzidek eshitildi, ammo voqelik biroz boshqacha ko‘rinadi.
Chunki yorqin vitrinalar ortida — MVP haykalchasi, Flashscore’dagi 9,3 baho, Saudiya asos solingan kuniga bag‘ishlab yelkasiga yopilgan tantanali bisht ortida — ancha pragmatik hikoya yashiringan.
Yanvar oyida Ronaldu bir narsani sezdi: PIF «Al-Hilol», «Al-Ittihod» va «Al-Ahli»ni saxiy moliyalayotgan bir paytda, uning «Al-Nasr»i bu ro‘yxatda ancha kamtar ko‘rinardi. Futbol olamida doim markazda bo‘lishga odatlangan yulduz uchun bu signal juda og‘ir edi.
Natija kutilganidek bo‘ldi: norozilik, uchta o‘tkazib yuborilgan o‘yin va Saudiya chekkasidan ancha uzoqqa yetib borgan shov-shuv. Biroq mojaro tezda yumshadi — to‘lovlar masalasi tartibga keldi, boshqaruvdagi ta’sir esa Ronaldu ishonadigan tomonga qaytdi.
Shundan keyin ssenariy deyarli “Gollivudcha” davom etdi: Krishtianu gol urdi, milliy libosda ko‘rindi, “to‘g‘ri” so‘zlarni aytdi va hamma uchun qulay yakun hosil bo‘ldi. Tabassumlar, qarsaklar, parda.
Lekin bu ertak emas — bu ta’sir va og‘irlik haqidagi hikoya. Katta obro‘ga ega futbolchi tizim ichida o‘ziga ma’qulroq sharoitni “sozlab” olishga urinadi. Qisman erishadi ham.
Shu bilan birga, savol ochiq qoladi: aslida Ronaldu uchun boshqa yo‘l bormidi? Yoki u baribir allaqachon turgan joyida qolishga majbur edimi?
Uning shartnomasi 2027 yil yozigacha amal qiladi — quruq yuridik fakt. Undan chiqib ketish esa qimmat: taxminan 50 million yevrolik tovon puli tilga olinadi. Ronaldu 41 yoshga kirgan, maoshi esa shunchalik yuqoriki, eng katta ambitsiyaga ega klublar ham avval jim qoladi, keyin esa suhbatni sekin yopadi.
Yevropada hech kim unga sahnali tarzda “yo‘q” demadi. Shunchaki, u kelajak uchun loyiha sifatida ko‘rilmay qoldi. G‘azabsiz, masxarasiz, fitnasiz — vaqt o‘z ishini qildi. Bu esa ulkan sportchilarning ko‘pchiligi boshidan o‘tkazadigan eng oddiy haqiqat.
Shu fon’da «Men Saudiya Arabistoniga tegishliman» degan jumla ongli tanlov, ichki uyg‘unlik belgisi bo‘lib eshitiladi. Ammo dekoratsiyalarni olib tashlasangiz, manzara ancha sodda: eshiklar yopilgan, chiqish juda qimmat, va u hanuz “markaz” bo‘lib qolayotgan yagona katta sahna — shu yer.
Biroq hammasi ham faqat sovuq hisob-kitob emas. Portugaliya terma jamoasi murabbiyi Roberto Martines Portugal Football Summit podkastida bir gap aytdi: «Men hech qachon har tong o‘zini yanada yaxshilash ishtiyoqi bilan uyg‘onadigan futbolchi bilan ishlamaganman».
Bu reklama ohangi emas — bu uni bazada, kiyinish xonasida, hatto erta tongdagi mashg‘ulotlarda kameralar yo‘q paytda ham ko‘rib yuradigan odamning ichki bahosi.
Balki aynan shu jihat — yillar davomida “tezroq, balandroq, aniqroq” rejimidan chiqmaslik — ushbu voqealar ichida shubhasiz eng haqiqiy detal bo‘lib turibdi. Atrof-muhit “sekinlashsa ham bo‘ladi” deya ishora qilayotgan pallada ham u o‘ziga talabni pasaytirmaydi.
Ronaldu bo‘ylab o‘tgan boykotni Saudiya tomoni ko‘p eslatishni istamas, ammo u klub ichidagi real kuch nisbatlarini ko‘rsatib turadi. «Al-Nasr» bir “korporativ oila”da bo‘lsa-da, boshqa klublar sezilarli ko‘proq investitsiya olyapti — buni Ronaldu har kuni ko‘radi.
U «Al-Hilol»ning kuchayishini, mablag‘lar oqimining o‘z jamoasini chetlab o‘tayotganini, «Al-Nasr» ba’zan ichki tizimda “vitrina loyiha” sifatida qaralayotganini his qiladi. Boykot — erka yulduz kaprizi emas, ta’sir tutqichini ishga solish urinishidir. U urinib ko‘rdi. Qisman ishladi.
So‘ng Ronaldu Saudiya Arabistonini uy deb atadi va boshqalarga ham Ar-Riyod hamda Jiddaga kelishni tavsiya qildi. Hayot yana iziga tushgandek.
Ronaldu fenomeni nimada? U muzokarada yutqazgani bilinmaydigan tarzda o‘yin quradi: deyarli tanlov qolmagan joyda ham o‘zini go‘yoki «MYU» yoki «PSJ»dan kelgan ellikta taklifni rad etgandek tutadi. Shu holatning o‘zida ham tirik, real ulug‘vorlik bor — afsonaviy emas, balki sharoit o‘zi foydasiga bo‘lmaganda ham qaddini bukmay yuradigan sportchining ulug‘vorligi.
Oldinda 2026 yilgi Jahon chempionati turibdi — AQSH, Kanada va Meksikadagi turnir. Bu Ronaldu uchun kolleksiyasida yo‘q yagona katta sovrin sari so‘nggi imkoniyat bo‘lishi mumkin. Martines natijadan qat’i nazar, u baribir buyukligini aytdi. Ammo bu gapda taskin ohangi ham bor.
Ronaldu esa, ehtimol, bunday taskinga ko‘nikadiganlardan emas. Transfer siyosati uchun norozilik ko‘rsatgan futbolchi bo‘sh joy bilan yarashishni yaxshi bilmaydi.
Jahon chempionatida piar ham yordam bermaydi, boykot ham ishlamaydi. Faqat maydon, faqat to‘p va faqat Ronaldu — yillar, gollar, sahnalar, bishtlar va balandparvoz intervyulardan keyin unda nimalar qolgan bo‘lsa, shular.
Ana o‘shanda kameraga nima deyishini eshitish chinakam qiziq bo‘ladi.
“Zamin”ni Telegramʻda oʻqing!
