Uch haftalik tanaffus va jim norozilikdan keyin Krishtianu Ronaldu maydonga qaytdi, navbatdagi autsayderga qarshi ikki gol urdi va kameraga tantanavor ohangda shunday dedi: «Men Saudiya Arabistoniga tegishliman». Bu haqda euro-football.ru xabar beradi.
Tribunalar olqishladi, kimdir ishondi. Tashqaridan qaraganda hammasi juda chiroyli: MVP sovrini, yuqori baholar, Saudiya tashkil topgan kuniga atab yelkasiga tashlangan an'anaviy bisht va go'yo muammosiz yakun.
Lekin vitrindagi shu yaltirash ortida ancha yerga yaqin manzara bor. Yanvar oyida Ronaldu PIF investitsiyalari «Al-Hilol», «Al-Ittihod» va «Al-Ahli» tomon kuchli oqayotganini, «Al-Nasr» esa bu poygada ancha kamroq ulush olayotganini yaqqol sezdi. Har doim voqeaning markazida bo'lishga o'rgangan yulduz uchun bu signallar yoqimli emasdi.
Natija kutilganidek bo'ldi: norozilik, uchta o'yinni o'tkazib yuborish, Saudiya chegarasidan tashqariga ham chiqib ketgan shov-shuv. Oradan ko'p o'tmay mojaroga «tinch» yechim topildi: pullar masalasi tartibga keldi, klub ichidagi boshqaruv mexanizmlarida esa Ronaldu ishonadigan odamlar ta'siri yana sezildi.
Shundan keyin maydonga chiqish, gol urish, milliy libos kiyish va to'g'ri jumlani to'g'ri paytda aytish qoldi. Syujet deyarli gollivudcha yopildi: tabassumlar, olqishlar va parda.
Ammo bu hikoya birdaniga paydo bo'lgan sadoqat yoki «ko'ngil uyg'onishi» haqida emas. Bu ta'sir, resurs va vaziyatni o'zingga qulay tomonga burish mumkinligi haqida pragmatik voqea.
Shu bois asosiy savol havoda qoladi: Ronaldu uchun real tanlov bormidi? Yoki u shunchaki allaqachon turgan joyida qolishdan boshqa yo'l topa olmadimi?
Hujjatlar quruq: shartnoma 2027 yil yozigacha, undan chiqib ketish esa taxminan 50 million yevrolik kompensatsiyani talab qiladi. Ronaldu 41 yoshga kirgan, maoshi esa shunchalik katta-ki, eng jasur klublar ham avval o'ylab qoladi, keyin esa suhbatni sekin yopadi.
Yevropada unga kimdir sahnada turib baland ovozda «yo'q» demadi. Hammasi sokinroq, shuning uchun ham qattiqroq bo'ldi: u endi kelajak uchun loyiha sifatida ko'rilmay qoldi. Bu na g'azab, na masxara, na fitna — shunchaki vaqt o'z ishini qildi.
Shu fonda «Men Saudiya Arabistoniga tegishliman» degan gap ongli tanlovdek yangraydi. Lekin bezaklarni olib tashlasangiz, yanada sodda haqiqat ko'rinadi: yopilgan eshiklar, juda qimmat «chiqish» va u hanuz markaz bo'lib turgan yagona maydon.
Baribir hammasi faqat pessimizm emas. Portugaliya terma jamoasi bosh murabbiyi Roberto Martinez Portugal Football Summit podkastida Ronaldu haqida shunday dedi: «Men hech qachon har tong o'zini yanada yaxshilash uchun shu kunni ishlatishga bunchalik intiladigan futbolchi bilan ishlamaganman».
Bu reklama jumlasi emas — bu uni bazada, kiyinish xonasida, erta tonggi mashg'ulotlarda ko'rayotgan murabbiyning bahosi. Kameralar yo'q paytda ham Ronaldu o'zidan talabni tushirmasligi bu hikoyadagi eng inkor qilib bo'lmaydigan nuqta.
Motivlar, siyosat, ta'sir va tanlov bor-yo'qligi haqida bahslashish mumkin. Lekin «qoidalarga ko'ra qarish»ni rad etadigan o'sha qaysarlik — fakt. Ehtimol, butun konstruktsiyadagi eng chin qatlam ham shu.
Saudiya PR xizmati ko'pincha eslamaslikni xohlashi mumkin bo'lgan boykot esa real vaziyatni ochib berdi: «Al-Nasr» ko'proq investitsiya olayotgan klublar bilan bir tizimda yashaydi va Ronaldu buni har kuni ko'radi. Uning noroziligi — shunchaki yulduzning injiqligi emas, balki ta'sir leverini ishga solish urinishidir. Ishga soldi. Qisman natija berdi. So'ng u Saudiya Arabistonini uyim dedi va barchani Ar-Riyod hamda Jidda shaharlariga kelishga chaqirdi.
Ronaldu fenomeni shunda: u muzokarada yutqazgandek ko'ringan vaziyatni ham g'alabaga o'xshatib ko'rsatishni biladi. Tanlov deyarli yo'q joyda qolib, buni go'yo o'zi yuzlab takliflarni rad etgandek taqdim eta oladi. Bu — afsonaviy emas, tirik, vaziyat unga qarshi bo'lsa ham qaddini tik ushlab turadigan buyuklik.
Oldinda 2026 yilgi JCh bor — AQSH, Kanada va Meksikada o'tadigan mundial Ronaldu uchun kolleksiyasida yo'q bo'lgan yagona eng katta sovringa so'nggi real imkoniyat. Martinez natijadan qat'i nazar u buyuk bo'lib qolishini aytdi. Ammo transfer siyosati uchun boykot qiladigan futbolchi, aniqki, bo'sh joy bilan kelishadiganlardan emas.
Mundialda PR ham yordam bermaydi, boykot ham ishlamaydi. Faqat maydon, faqat to'p va yillar davomida to'plangan tajriba bilan qolgan kuch.
O'shanda uning kameraga nima deyishi chinakam qiziq bo'ladi.
“Zamin”ni Telegramʻda oʻqing!
