CNN хабарлауынша, Венесуэланың саяси сахнасы тағы бір күрделі бетбұрыстың алдында тұр. Пуэрто-ла-Крус қаласында мұнайшылар алдында сөз сөйлеген Делси Родригес (дереккөзде осылай көрсетілген) жергілікті саясаткерлерді ішкі келіспеушіліктерді "шетелден келген бұйрықтарға" қарамастан өздері шешуге шақырды. Ол Венесуэланың "фашизм мен экстремизмге қарсы күресте" өте қымбат баға төлегенін айтты.
Бұл үндеу қарапайым саяси ұран емес - жағдай өте қатты қысымға ұшырауда. Дереккөзде атап өтілгендей, январь айының басында президент Николас Мадуро АҚШ арнайы күштері тарапынан ұсталғаннан кейін Родригес бір уақытта екі майданда "қанат жайып" алды: бір жағынан Ақ үйдің талаптары, екінші жағынан халық ішіндегі қолдау мен ішкі лагерьлерді бір жерге жинау міндеті.
Мәтінде келтірілгендей, Вашингтон Каракастан бірқатар қадамдарды күтеді: Қытай, Ресей, Иран және Кубамен экономикалық байланыстарды үзу, мұнай өндіруде АҚШ-пен эксклюзивті ынтымақтастыққа көшу, ауыр мұнайды сатуда америкалық компанияларға басымдық беру. Бұл талаптар, қарапайым тілмен айтқанда, "мұнай - біздікі, саясат - біз айтқандай" деген көңіл-күйді еске салады. Сондықтан Родригеске "мұз үстінде жүруге" тура келеді: бір жағынан "АҚШ Венесуэланы басқармайды" деген ұстанымды ұстану, екінші жағынан кейбір талаптарды орындау арқылы жаңа санкциялар немесе әскери әрекеттер қаупін азайту.
Ішкі өрісте бірлік мәселесі одан да қиын. Дереккөз мәліметінше, ел Мадуро жақтастары, солшыл оппозиция және "чавист-мадуристер" - Уго Чавестің саяси мұрасына сүйенетін түрлі топтар арасында бөлінген. Демек, Родригес үшін негізгі миссия - топтарды бір дастарханға отырғызу, бір мезгілде Вашингтонмен байланыста "жарып жібермейтін" тепе-теңдікті табу.
Осыған байланысты тағы бір маңызды сигнал берілді: Венесуэла үкіметі 25 январьда саяси себептермен қамалған 104 адамды түрмеден босатқаны айтылады. Бұл үдеріс 8 январьдан бері жалғасып жатқаны, ал Дональд Трамп бостандықтар АҚШ әкімшілігінің талабымен жасалып жатқанын айтқаны айтылады. Бұл қадам, бір жағынан, сыртқы қысымды жұмсартуға тырысу болса, екінші жағынан, ішкі ортадағы "ауаны абайлап түсіру" сияқты.
Енді бір сұрақ: Каракас осы тепе-теңдікті қаншалықты сақтай алады? Ішкі лагерьлер одан сайын ыдырап, сыртқы талаптар одан сайын күшейсе, саяси "келісу терезесі" тез жабылуы мүмкін. Бірақ егер Родригес шынымен де әртүрлі күштерді бір мақсатқа жұмылдырып, елдегі шешімдер орталығы "іште" қалса, Венесуэла үшін ең қажетті нәрсе - тұрақтылыққа жол ашылуы мүмкін.
Қазіргі шындық мынадай: Венесуэла тек мұнайын ғана емес, егемендік шешім қабылдау құқығын да қорғауға мәжбүр. Кім күштірек шығады - сыртқы қысым ба, әлде ішкі ынтымақ па - мұны алдағы апталар өте тез көрсетеді.
“Zamin”-ді Telegram-нан оқыңыз!
