Әмірліктерге алғаш рет он екі жыл бұрын бардым. Сол кезде көлікті жалға алып, бай Абу-Дабиден бастап, қарапайым, бірақ өте мейірімді Фуджайраға дейін бүкіл елді аралап шықтық. Әсіресе туристер аз келетін жерлер ұнады - түйе базары, шағын ауылдар, шынайы өмір көп көрінетін көшелер. Ол сапар ағартушылық та, "шынайы" да болды.
Жақында Шарм-эш-Шейхке ұшып бара жатқанда, транзит 19 сағатқа созылды. "Ұшақ ауыстырып әуре болғанша, байланыстырушы рейс алайын" деген шешіммен Дубайда үш күн аялдадым. Қаланың қаншалықты өзгергенін көру қызықты болды. Бірақ... күтпеген қорытынды шықты: соңғы он жылдың ішінде ол жаққа қайта оралуға құлқы болмады.
Міне, неге.
1) Қымбат, бірақ ләззат бермейді
Океанариумға билет бір адамға шамамен 5 мың рубль. Төрт адам - 20 мың. Дәл солай: дөңгелек, "Болашақ мұражайы" сияқты орындар... Ақша көп, сезім орташа. Бұл ақшаға Мәскеуде үлкен аквариумға түсуге болады, ал Дубайда туннель қысқа, балық аз, "вау" сезімі тез өшеді. Оның үстіне "толық пакет" деген жоқ: қайық, сүңгуір, пингвиндер зонасы - бәрі жеке төленеді.
Дубайда кейде "түкірсең де чек шығады" деген сезім пайда болады. Ең өкініштісі - ақша төлесең де, бірегей әсер әрдайым бола бермейді. Әдемі, таза, бірақ жүрексіз.
2) Барлық жерде тобыр
Метро, сауда орталығы, серуендеу жолақтары - адам теңізі. Жағажайда тобыр, лифтіде кезек, кафеде шу. Фонтан шоуды тыныш көру де қиын: жан-жақта телефон, найзағай, селфи таяқ.
3) Ыстық және құмды дауылдар
Дубайдың климаты - ерекше "квест." Таңертең күн, сосын шаң, аспан бұлыңғыр, аузыңда құм сезіледі. Тыныс алу қиындайды, жаяу жүру - сынақ. Ал ішіндегі кондиционерлердің суықтығы соншалық, кейде күртеше кигің келеді.
4) Мейрамхана бағасы - лотерея
Мен Ливан асханасын жақсы көремін. Алғашқы барған жерім қарапайым, бірақ жанды, дәмді, 4 адамға 40 доллар шамасында - өте қалыпты. Содан кейін екінші мейрамхана: "қарапайым" көрінген, бірақ чекте екі бөтелке қарапайым газсыз су 48 дирхам - мың рубльге жуық! Жеті адамдық есепшот 22 мың рубльге жуық. Мәселе соманың өзінде емес - бағаның алдын ала болжанбауында. Қай жерде "тосын сый чегі" шығатынын айта алмайсың.
5) Көзбояушылық пен құр пафос
Дубай "не" емес, "қалай көрінетін" қала сияқты. Бәрі жылтырайды, тегіс, мінсіз. Бірақ ішінен бос сияқты. Әр бұрыш өмір үшін емес, кадр үшін салынғандай.
6) Араб мәдениеті мен тарихын сезіну аз
Біз көне қаланың бір бөлігіне бардық. Бұрын онда серуендеу, ескі үйлерді көру, дәмдеуіш иісі аңқыған дүкендерге кіру қызық болатын. Енді көбірек кәдесый базары: магниттер, қораптар, "турист үшін" тауарлар. "Араб рухынан" жел мұнаралы үйлер қалғандай, ал сатушылардың көпшілігі басқа елдерден келген.
7) Жағажайлар да құтқармады
"Ең болмаса теңіз" деп үміттендім. Бірақ жағажайдағы түйелер, пластик катамарандар, батут, банан - Анапа/Геленжикті еске салады, тек бағасы он есе. Бұрын жағажайлар тыныш еді, қазір шулы, аттракциондар мен адамдар көп.
8) Сыртқы көрінісіне қарай бағалау
Непалдағы трекингтен кейін қарапайым киіммен келдім: футболка, трекинг шалбар, макияж жоқ. Крем алуға дүкенге кірсем, сатушы "бағалап," қызығушылығын тез жоғалтты: бренд жоқ - демек, сен де "қызық емессің." Дубайда көп жерде адамды кім екеніне емес, сыртқы келбетіне қарап бағалайтын көңіл-күй байқалады.
9) Барлығы ақша үшін
Іс жүзінде барлық іс-шаралар "кіру үшін төлеңіз" қағидасына негізделген. Тіпті мұражайлар мен саябақтарда да "адам үшін" емес, монетизация үшін құрылған жүйе сезімі кетпейді. Әдемі, бірақ жасанды.
10) Өмір сүру сезімі жоқ
Ең күшті сезім болды: бәрі идеалды жұмыс істейді, тәртіп бар, жарық бар - бірақ "тірі қала" көңіл-күйі жоқ. Адамдар асығады, туристер суретке түседі, көліктер жүреді, бірақ қарапайым адами жылу аз.
Мүмкін бұл тек Дубай емес шығар. Маған жай ғана пафос аз, өмір көп болатын жерлер ұнайды. Бәлкім, күндердің күнінде қайта оралармын - жарқыраған витриналар керек болып қалар. Әзірге Дубайды артта қалдырамын: көзбояушылық аз, шынайылық көп мекенге кетемін.
“Zamin”-ді Telegram-нан оқыңыз!
