CNN'e göre, Venezuela'nın siyasi sahnesi bir başka karmaşık dönüm noktasına yaklaşıyor. Porto la Cruz'da petrol işçileri önünde konuşan Delsey Rodriguez (kaynakta böyle gösterilmiştir), yerel politikacıları "yurtdışından gelen emirlere" rağmen iç anlaşmazlıkları kendi başlarına çözmeye çağırdı. Venesuela'nın "fashizm ve aşırılıkla mücadelede" çok pahalı bir bedel ödediğini belirtti.
Bu çağrı sıradan bir siyasi slogan değil - durum çok güçlü bir baskı altında. Kaynak, Ocak ayı başlarında Başkan Nicolás Maduro'nun ABD özel kuvvetleri tarafından yakalandıktan sonra Rodriguez'in aynı anda iki cephede "kanat açtığını" belirtti: bir tarafta Beyaz Saray'ın talepleri, diğer tarafta ise halkın desteği ve iç kampları bir araya getirme görevi.
Metinde, Washington'ın Caracas'tan bir dizi adım beklediği belirtiliyor: Çin, Rusya, İran ve Küba ile ekonomik bağları koparmak, petrol üretiminde ABD ile özel ortaklığa geçmek ve ağır petrol satışlarında Amerikan şirketlerine öncelik vermek. Bu gereksinimler, basitçe söylemek gerekirse, "petrol bizimle, siyaset bizimle" tarzını hatırlatıyor. Bu nedenle, Rodriguez'in "buz üzerinde yürümesi" gerekiyor: bir yandan "ABD Venezuela'yı yönetmiyor" pozisyonunu korumak, diğer yandan bazı gereklilikleri yerine getirerek yeni yaptırımlar veya askeri operasyonlar riskini azaltmak.
İç alandaki birim sorunu daha da zor. Kaynağa göre, ülke Maduro taraftarları, sol muhalefet ve "Çavist-Madüristler" - Hugo Chavez'in siyasi mirasına dayanan çeşitli gruplar arasında bölünmüştür. Bu nedenle, Rodríguez'in asıl görevi, grupları bir masaya yerleştirmek ve aynı anda Washington ile ilişkilerde "patlatıcı" olmayan bir denge bulmaktır.
Bu arka planda, Venezuela hükümetinin 25 Ocak'ta siyasi nedenlerle hapsedilen 104 kişiyi serbest bıraktığı söyleniyor. Bu sürecin 8 Ocak'tan beri devam ettiği ve Donald Trump'ın özgürlüklerin ABD yönetiminin talebiyle gerçekleştiğini belirttiği belirtiliyor. Bu adım, bir yandan dış basıncı azaltmaya çalışmak, diğer yandan da iç ortamda "uyumlu bir şekilde havayı boşaltmak" gibi görünüyor.
Şimdi bir soru var: Caracas bu dengeyi ne kadar tutar? İç kamplar daha da parçalanırsa ve dış talepler daha da yükselirse, siyasi uzlaşma penceresi hızla kapanır. Ancak, eğer Rodriguez gerçekten farklı güçleri tek bir hedefe birleştirirse ve ülkedeki karar verme merkezi "içinde" kalırsa, Venezuela için en önemli olan istikrara yol açılabilir.
Gerçek şu ki, Venezuela sadece petrolünü değil, aynı zamanda egemen karar verme hakkını da savunmak zorunda. Kim daha güçlü olacak - dış baskı mı yoksa iç dayanışma mı - bunu sonraki haftalar çok hızlı bir şekilde gösterecek.
“Zamin”i Telegram'da okuyun!
