Herkes hayatında en az bir kez kendini "Mutlu olmak için ne gerekir?" diye sorar. Bazıları cevabı parayla, bazıları popülerlikle, bazıları ise barışla buluyor. Fakat bilim dünyasında bu soruya karşı çok uzun, hatta sabır için bir "sınav" olacak kadar uzun bir araştırma var. 1938'de Harvard Üniversitesi'nde başladı ve hala devam ediyor.
İlginçtir ki, bilim insanları başlangıçta bu işi 20-25 yıl içinde tamamlayacağımızı düşündüler. Ancak sonuçlar o kadar şaşırtıcı ve ilginçti ki, projenin durdurulması imkansızdı. Bir araştırma, birkaç nesil, birkaç kader - ve bir büyük soru: Bir insanı gerçekten mutlu eden şey nedir?
Araştırma 724 katılımcıyla başladı. Bunların yarısı Harvard öğrencileriydi. Diğer yarısı Boston çevresindeki yoksul ailelerden yetişkinlerdi. Yani, hayatın başlangıç çizgisinde farklı fırsatlar ve farklı koşullar var: biri "hazır yol"a yakın, diğeri ise zor günlük mücadele içinde.
Bilim insanları bu katılımcıları yıllarca düzenli olarak izlediler: psikolojik testler, tıbbi muayeneler, uzun görüşmeler... Sadece kişinin kendisi değil, ailesi, çevresi ve yaşam tarzı da incelenmiştir. Katılımcıların eşleri daha sonra projeye katıldı ve şimdi çocukları ve torunları bile katılıyor. Tek bir kişinin değil, tüm bir yaşam zincirinin "haritası" çizilmiştir.
Bu 724 kişi arasında çok farklı kaderler vardı. Birisi tüm hayatını bir fabrikada çalışarak geçirdi. Birisi zengin oldu ve milyoner oldu. Dört kişi Senato'ya aday oldu. Biri Cumhurbaşkanlığı İdaresi'nde çalıştı. Katılımcılar arasında ABD Başkanı olan bir kişi bile var - John F. Kennedy. Ancak, ona ilişkin belgelerin 2040 yılına kadar gizli kalacağı belirtildi.
Elbette, herkesin yolu düzgün değildi. Biri alkol bağımlısıydı, diğeri zihinsel zorluklarla mücadele ediyordu. Hayatın "görünmez tarafı" da burada açıkça görülüyor: Dışarıdaki başarı her şeyi çözmez, ama içten kırılırsa - yine de zor.
Projenin etkileyici bir yönü, Boston'ın yoksul bir bölgesinde büyüyen gençlerin bilim insanlarına şaşkınlıkla: "Neden bizimle ilgileniyorsunuz? Bizde ilginç bir şey yok mu?" şeklinde sorular sordular. Harvard mezunları bu tür soruları neredeyse hiç sormamıştı. İlginç, değil mi? Aynı yaş, aynı insan, ama değer duygusu farklı. Bu, yaşamın olasılıklarının insan ruhuna nasıl etki ettiğini göstermektedir.
Bu hikayeyi okuduktan sonra, insan bir şeyi anlıyor: Mutluluk, "bir kerelik" bir hediye değildir. Bu, yıllar içinde kazanılan deneyim, tutum, manevi istikrar ve kabul edilebilir gerçeklerin bir bütünüdür.
Harvard'daki bu uzun gözlemlerin temel sonucu da bu noktaya dayanıyor: Bir insanı en çok "sağlayan," ruh halini ve yaşam memnuniyetini en yüksek seviyede koruyan şey, yakın ilişkilerin kalitesi. Ne kariyer, ne para, ne güzel unvanlar... Belki de insanları anlayan, destekleyen, zor zamanlarda bile yanlarında duran insanlardır.
Bu nedenle, bu çalışma hakkında düşünürken, kendinize basit bir soru sorun: Gerçekten güvenebileceğiniz 2-3 kişi var mı? Ve kendiniz kimsenin destek noktası olabiliyor musunuz?
Hayatta birçok şey değişir: işler, şehirler, planlar, hatta hayaller. Fakat insanın iç ortamı - yakınları, ilişkileri, güven ve sevgi - en önemli "sermaye" olmaya devam eder. Mutluluk da çoğunlukla yüksek sesli konuşmalarda değil, sıradan günlerde yaşar: samimi sohbetlerde, hal sorularında, özürde, yanınızdaki insana zaman ayırmada.
Kısacası, mutluluğu aramak için yorulmayın - onu inşa etmek gerekir. Her gün, birazdan. Harvard'da 80 yıl boyunca izledikleri şey buydu: Mutluluk - Seçim. Ve genellikle "Kiminle yaşıyorum?" sorusuyla başlar.
“Zamin”i Telegram'da okuyun!
