Uzun bir süre boyunca bilim insanları, beynin karmaşık yapısının doğuştan gelen bir özellik mi yoksa yaşam deneyiminin bir ürünü mü olduğu konusunda tartıştılar. Profesör Peter Jonas liderliğindeki araştırma grubu, bellek mimarisinin doğuştan gelen bir hediye değil, ince ayar ve optimizasyonun bir sonucu olduğunu kanıtladı. Bilim insanları bu süreci incelemek için nörofizyolojideki en karmaşık yöntemlerden biri olan multicellular patch-clamp teknolojisini kullandılar. Bu konuda Ixbt.com haber veriyor.
Araştırmacı Victor Vargas-Barroso, beynin CA3 hipokampus bölgesindeki sekiz canlı nöronu aynı anda gözlemleyerek mikro ağ içindeki «diyaloğu» analiz etti. Deneyler, bebeklerde beynin «boş bir sayfa» olmadığını, aksine aşırı ve düzensiz bağlantılarla «yüklü» olduğunu gösterdi. Başlangıçta nöronlar her türlü zayıf sinyale yanıt verir, ancak zamanla sistem «pruning» (budama) sürecinden geçer.
Yetişkin beyni çok daha seçici hale gelir: Bir nöronu aktive etmek için artık tek bir rastgele dürtü değil, birden fazla kaynaktan gelen senkronize bir sinyal gerekir. İşte bu «yetişkin» yapısı, beynin eksik bellek parçalarını geri yüklemesini ve karmaşık görüntüleri tanımasını sağlar. Matematiksel modeller, yoğun kaostan seyrek yapıya geçişin veri depolama ve işleme kalitesini önemli ölçüde artırdığını doğruladı.
Bu keşif, beynin sadece hacim olarak büyümediğini, aynı zamanda dış dünyanın etkisiyle mantıksal şemasını aktif olarak yeniden yapılandırdığını gösteriyor. Araştırma, bellek ile ilgili nörolojik durumları ve yaşa bağlı değişiklikleri anlamada önemli bir temel oluşturuyor. Artık bilim insanları «doğru» belleğin nöron birikimi değil, iç bağlantıların ince bir şekilde işlenmesinin bir sonucu olduğunu kesin olarak biliyorlar.
“Zamin”i Telegram'da okuyun!
