Қуруқликда “юрадиган” балиқ: табиатнинг ажабтовур мўъжизаси

Тасаввур қилинг, сувда эмас, балки қуруқликда ҳаракатлана оладиган балиқ бор — худди бошқа оламдан келгандек ғалати ва сирли мавжудот. Бу — зирҳли лаққа балиқ.

Сув ҳавзалари қуриб қолганда, у ўз яшаш жойини тарк этиб, қуруқликка чиқади ва қум ҳамда лойлар орасида ҳайратланарли саёҳатини бошлайди. Унинг танасини қоплаган мустаҳкам зирҳ қуруқ муҳитдан ҳимоя қилса, кучли кўкрак сузгичлари эса унга ер устида судралиб ҳаракатланиш имконини беради.

Энг ҳайратланарли жиҳати шундаки, бу балиқ атмосфера ҳавосидан нафас ола олади. Айнан шу ноёб қобилияти туфайли у янги сув манбаларини излаб, узоқ масофаларни босиб ўтишга қодир.

Баъзида у бир неча кун давомида қуруқликда яшаб, омон қолиш учун курашади. Бу эса табиатнинг мослашувчанлиги ва яшаш инстинктининг нақадар кучли эканини яна бир бор исботлайди.

Ҳақиқатан ҳам, бу имконсиздек туюлади. Аммо табиат ҳар доим ўз йўлини топади — ҳатто балиқларни ҳам қуруқликда “юришга” мажбур қилса ҳам.