Ўзини севиш фалсафаси: Баландпарвоз сўзлардан кундалик амалиётга...

Бу жуда чуқур, таъсирли ва энг муҳими — айни ҳақиқат бўлган мулоҳаза. Тез-тез руҳиятга оид китобларда «ўзингни сев» деган умумий чақириқларни ўқиймиз, лекин бу аслида ҳаётда қандай кўринишга эга эканлигини ҳамма ҳам тасаввур қила олмайди. Бу жараён катта инқилоблардан эмас, балки кундалик майда қарорлардан бошланади.

Амал ҳис-туйғудан олдин келади

Инсонлар кўпинча «Қачондир ичимда ўзимга нисбатан катта муҳаббат уйғонса, кейин ўзимни асрай бошлайман» деб хато ўйлашади. Бироқ психологияда бунинг тескариси ишлайди: аввал жисмоний ҳаракат ва чегаралар ўзгаради, мия эса бу янги хулқ-атворга мослашиб, ички ҳолатни (севиш ҳиссини) шакллантиради.

Ҳақиқий ўзини севишнинг 5 та кундалик синови

Қуйида кўрсатиб ўтилган саволлар аслида ҳар биримиз кундалик ҳаётда дуч келадиган руҳий имтиҳонлардир:

• Айбдорлик ҳиссисиз дам олиш: Ишларни бир четга суриб, сокинликка вақт ажратганда ичдан кемирувчи «сен ҳозир вақтни бекор ўтказяпсан» деган овозни ўчира олиш.

• Ички ҳалоллик: Сизга аслида ёқмайдиган, лекин «андиша» ёки «мажбурият» юзасидан қабул қилинаётган таклифлардан воз кечиш.

• «Йўқ» дея олиш: Ўзингизни руҳан ёки жисмонан ёмон ҳис қилаётганингизда, бошқаларнинг қулайлиги учун ўз соғлиғингизни қурбон қилмаслик.

• Тоқатни тўхтатиш: Сизни мунтазам равишда ранжитадиган, қадрламайдиган ва энергиянгизни сўрадиган муҳит ёки одамларга чидашдан воз кечиш.

• Ички танқидчи ўрнига содиқ дўст бўлиш: Оғир вазиятларда ёки хатога йўл қўйилганда ўзини айбдорлик билан жазоламай, аксинча, суянч бўла олиш.

Ўзини севиш — худбинлик эмас. Бу инсон ўз ҳаётида ўзи учун «охирги ўринда» туришни тўхтатиш ва ўзини бош ролга қайтариш лаҳзасидир. Чунки ичи бўм-бўш бўлган инсон атрофдагиларга ҳам ҳеч нарса бера олмайди. Ўзини асраган инсонгина бошқаларга ҳам чин дилдан, сифатли ғамхўрлик қила олади.