Emirlikleri ilk kez on iki yıl önce ziyaret ettim. Arabayı kiraladık ve zengin Abu Dabi'den sade ama son derece samimi Fujayra'ya kadar tüm ülkeyi dolaştık. Özellikle turistlerin daha az olduğu yerler yağdı - deve pazarı, küçük köyler, gerçek hayata çok benzeyen sokaklar. O sefer hem eğitici hem de "gerçek"ti.
Yakın zamanda Sharm el-Şeyh'e uçtuğumda, transit 19 saat sürdü. "Uçak değiştirmekle uğraşırken, bir bağlantı uçuşu alacağım" kararıyla Dubai'de üç gün kaldım. Şehrin ne kadar değiştiğini görmek ilginçti. Ama... beklenmedik bir sonuca vardım: önümüzdeki on yıl boyunca oraya geri dönmek istemedim.
İşte neden.
1) Pahalı ama keyif verici değil
Okyanusarium bileti kişi başına yaklaşık 5.000 ruble. Dört kişi - 20.000. Aynı şey: dönerken, Geleceğin Müzesi gibi yerler... Para büyük, duygu ise orta. Bu parayla Moskova'da daha büyük bir akvaryuma düşebilirsiniz, Dubai'de ise tünel kısa, balık az, "vou" hissi hızla söner. Ayrıca, "tam paket" yok: tekne, dalış, penguen bölgesi - her şey ayrı ayrı ödenir.
Dubai'de bazen "kesirsen de çek çıkar" hissi vardır. En acı olan şey, ödeme yaparsanız bile, nadir bir izlenim her zaman olmaz. Güzel, temiz ama kalpsiz.
2) Her yerde kalabalık
Metro, alışveriş merkezi, yürüyüş yolları - bir insan denizi. Plajda kalabalık, asansörde sıra, kafede gürültü. Çeşme gösterisini sessizce izlemek de zordur: her tarafta telefonlar, şimşekler, selfie sopası.
3) Sıcak ve kum fırtınaları
Dubai'nin iklimi ayrı bir "kvest"tir. Sabah güneş, sonra toz, gökyüzü bulanık, ağızda kum hissedilir. Nefes almak zorlaşır, yürümek bir sınavdır. İçeride ise klimalar o kadar soğuk ki, bazen bir ceket giymek istersin.
4) Restoran fiyatı - çekiliş
Lübnan mutfağını seviyorum. İlk gittiğim yer basit ama canlı, lezzetli, 4 kişi için yaklaşık 40 dolar - oldukça normal. Sonra ikinci restoran: "basit" görünen, ancak çekte iki şişe basit gazsız su 48 dirhem - neredeyse bin ruble! Yedi kişilik hesap yaklaşık 22 bin ruble. Sorun toplamda değil - fiyatın tahmin edilememesinde. "Sürpriz çek"in nerede olduğunu söyleyemezsiniz.
5) Göstericilik ve kuru pafos
Dubai, "ne" değil, "nasıl görünüyor" şehrine benziyor. Her şey parlak, düzgün, mükemmel. Ama içeriden boş gibi. Sanki her köşek yaşam için değil, film için inşa edilmişti.
6) Arap kültürü ve tarihi daha az anlıyor
Eski şehrin bir bölümüne gittik. Eskiden orada yürümek, eski evleri görmek, baharat kokulu mağazalara gitmek eğlenceli olurdu. Şimdi daha fazla hediyelik eşya pazarı: mıknatıslar, kutular, "turistler için" mallar. "Arap Ruhu"ndan rüzgar kuleli evler kalmış gibiydi ve satıcıların çoğu başka ülkelerden gelmişti.
7) Plajlar da kurtarmadı
"Hiç olmazsa deniz" diye umuyordum. Ama plajdaki develer, plastik katamaranlar, batutlar, muzlar Anapa/Gelenjik'i hatırlatıyor, sadece on kat daha pahalı. Plajlar eskiden daha sessizdi, şimdi gürültü, eğlence ve kalabalık.
8) Dış görünüşe göre değerlendirme
Nepal'deki izlemeden sonra sade kıyafetlerle geldim: tişört, izleme pantolonları, makyaj yok. Krem almak için dükkanıma girdim, satıcı "değerlendirdi" ve ilgiyi hızla kaybetti: marka yok - demek ki sen de "izici değilsin." Dubai'de birçok yerde, bir kişinin kimliğine değil, dış görünüşüne göre ölçülen bir ruh hali hissedilir.
9) Her şey para için
Neredeyse her etkinlik "katılmak için ödeme yapın" kuralına dayanmaktadır. Müzeler ve parklarda bile, "insan için" değil, para kazanmak için kurulan bir sistem hissi kalmaz. Güzel ama yapay.
10) Yaşam duygusu yok
En güçlü duygu şuydu: her şey mükemmel çalışıyor, düzen var, ışık var - ama "canlı şehir" havası yok. İnsanlar acele ediyor, turistler fotoğraf çekiyor, arabalar gidiyor, ama basit insan sıcaklığı az.
Belki de bu sadece Dubai değil. Sadece daha az patoslu ve daha canlı yerleri seviyorum. Belki bir gün geri döneceğim - parlak vitrinlere ihtiyacım olacaksa. Şimdilik, Dubai'yi geçmişte bırakacağım: daha az gösterişli, daha samimi bir yere gideceğim.
“Zamin”i Telegram'da okuyun!
