Bilim insanları on yıllardır insan ve şempanze genomları yüzde 99 oranında aynı olmasına rağmen neden bu kadar farklı olduğumuzu anlamaya çalışıyorlardı. Cevap, genleri kontrol eden «anahtar» sisteminde gizli. Stanford Üniversitesi'nden Profesör Hunter Fraser liderliğindeki araştırmacılar, bu sürecin rastgele değil, doğal seçilimin bir sonucu olduğunu kanıtladı. Bu haberi Ixbt.com bildiriyor.
Araştırmacılar «kentaur-hücreler» olarak adlandırılan tetraploid hibrit hücre yöntemini kullandılar. Bu yöntem, insan ve şempanze genomlarını aynı ortamda karşılaştırmayı mümkün kıldı. Sonuçlar, DNA metilasyonundaki değişikliklerin %83–93'ünün doğrudan yerel DNA kodu tarafından belirlendiğini gösterdi. Bu, evrimin sadece dış ayarları değil, genlerin çalışma mekanizmasını da değiştirdiği anlamına geliyor.
En önemli keşif, bu değişikliklerin rastgele bir «gürültü» değil, hedefe yönelik doğal seçilimin bir ürünü olmasıdır. Özellikle GRIK2 ve TUBB3 genlerindeki epigenetik değişiklikler, beyindeki sinaps plastisitesini artırarak bize bilişsel yetenekler ve dil gelişimi konusunda avantaj sağladı. Bu değişiklikler ayrıca yüz iskelet yapısını ve diş çıkarma sürelerini de etkiledi.
Ünlü paleogenetikçi David Gokhman'ın belirttiği gibi, epigenetik, normal genetik kod okumasında görünmeyen evrim detaylarını ortaya çıkarıyor. İnsan vücudunun primatlara göre daha yavaş büyümesi ve olgunlaşması, bu karmaşık adaptasyon sürecinin bir parçasıdır. Bu araştırma, modern insan görünümünün ve zekasının oluşumunda epigenetik «anahtarların» belirleyici bir rol oynadığını doğrulamaktadır.
“Zamin”i Telegram'da okuyun!
