UFC’ning yorqin yulduzlaridan biri Arman Sarukyan bu safar oktagondagi janglari emas, balki bolaligidagi sinovlar haqida gapirib, muxlislarni o‘yga toldirdi. Uning aytishicha, hayotining ilk yillari hech ham ertakdek kechmagan — ayrim paytlarda oilasi uchun eng oddiy sharoit ham orzu bo‘lib qolgan.
Sarukyan eslagan eng og‘ir davr — uch yoshdan yetti yoshgacha bo‘lgan yillar. Uning ta’kidlashicha, o‘sha paytlarda ularning doimiy uyi bo‘lmagan: oilasi hatto mashinada uxlab kun o‘tkazgan vaqtlar bo‘lgan. Buning ustiga, ular sovuq hududda yashagan — demak, muammo faqat turarjoy emas, balki har bir kunni “qanday qilib isinib olamiz?” degan savol bilan boshlash ham bo‘lgan.
Armanning so‘zlariga ko‘ra, oilasiga o‘sha qiyin damlarda insonparvarlik qo‘lini cho‘zgan bir dog‘istonlik kishi uchragan. U: “Biz bilan bepul yashashingiz mumkin”, deb, ularni o‘z uyiga taklif qilgan. Natijada Sarukyanlar o‘z uyini qurib olguniga qadar bir yil davomida o‘sha oila bilan birga yashagan.
Bu hikoyaning eng ta’sirli jihati — Armanning buni “afsona”ga aylantirmasdan, oddiy va rost gapirgani. Ya’ni: hayot urgan, sig‘gan, ammo sindirmagan. Va, ehtimol, uning janglardagi qattiq xarakteri aynan o‘sha yillardan qolgan “ichki zirh”dir.
Eslatib o‘tamiz, bugungi kunda Arman Sarukyanning otasi Nairi Sarukyan qurilish sohasida katta biznes qilayotgan tadbirkor sifatida tilga olinadi. Demak, bu oila hayotning past-balandlarini o‘z ko‘zi bilan ko‘rgan: yiqilish ham bo‘lgan, ammo qayta turish ham bo‘lgan.
Muxlis uchun esa bu qissa bitta narsani yana bir bor isbotlaydi: katta natija ko‘pincha katta sinovlar ichidan chiqib keladi. Armanning “mashinada uxlagan bola”dan UFC sahnasigacha kelgan yo‘li — motivatsiyaning tayyor ssenariysi, xolos.
“Zamin”ni Telegramʻda oʻqing!
