Камроғига рози бўлиш — ўзингиздан воз кечишдир!

Муносабатлардаги оғриқ ҳар доим ҳам ёнингизда нотўғри инсон борлигидан бошланмайди. Баъзан у сизга ҳақиқатан керак бўлганидан камроқ эътибор, меҳр ва ҳурматга рози бўлган пайтингиздан бошланади.

Инсон муносабат сақланиб қолиши учун кўп нарсага кўз юмади. Совуқликни чарчоқ деб қабул қилади, бепарволикни бандлик билан оқлайди, масъулиятсизликка эса яна бир имконият беради. Аммо ҳар сафар ўз эҳтиёжларини четга сурганида, у фақат шеригига эмас, аста-секин ўзига ҳам ишончини йўқота бошлайди.

Кам эътиборга, кам илиқликка ва кам ҳурматга кўникиш ички ҳолатга таъсир қилмай қолмайди. Вақт ўтиши билан инсон: «Балки мен кўп нарса талаб қилаётгандирман», «Шунга ҳам шукр қилишим керакдир», деб ўз ҳисларига шубҳа қила бошлайди.

Аслида эса меҳр, ҳурмат ва очиқлик ортиқча талаб эмас. Улар соғлом муносабатнинг энг оддий ва зарур асосларидир.

Ўзингизга бўлган муҳаббат нимага рози бўлаётганингизда яққол кўринади. Сизни ранжитадиган муносабатни қанча вақт давом эттиришингизда, ўз чегараларингизни ҳимоя қила олишингизда ва ўзингизга муносиб муносабатни кутишга рухсат беришингизда намоён бўлади.

Алоқани ҳар қандай нарх эвазига сақлаб қолиш доим ҳам муҳаббат белгиси эмас. Баъзан бу ёлғиз қолишдан қўрқиш, ўтмишга боғланиб қолиш ёки бир кун ҳаммаси ўзгаришига бўлган умиддир.

Лекин муносабатларда сабр қилиш билан ўз қадрингизни унутиш ўртасида катта фарқ бор.

Уйғун муносабатлар кимдир ниҳоят сизни танлаганидан бошланмайди. Улар сиз ўзингизга мос келмайдиган, қалбингизни чарчатадиган ва қадрингизни пасайтирадиган нарсаларга рози бўлишни тўхтатганингиздан бошланади.

Чунки ўзини севган инсон фақат ҳис-туйғуларни эмас, ўз қадр-қиммати ва руҳий хотиржамлигини ҳам танлайди.