Пул бўлса — чапак, бўлмаса — элак: Омад кетганда яқинлар ва дўстлар нега юз ўгиради?

Ҳаёт доимо бир текис ва фаровон кунлардан иборат эмас. Омад кулиб боққанда, чўнтак тўла пул ва мартаба бўлганида инсоннинг атрофида «содиқ дўстлар», хушомадгўй ошналар ва меҳрибон қариндошлар гирдикапалак бўлиши табиий ҳол. Бироқ эркак киши учун ҳақиқий дўстлик, қариндошлик ва садоқат синови айнан кутилмаганда омад юз ўгириб, молиявий қийинчилик бошланганда юзага чиқади.

Халқ орасида юрган машҳур шеърий мисраларда эркакнинг чўнтаги бўшаб, омади кетган лаҳзалардаги аччиқ ҳақиқат шундай тасвирланади:

Аҳвол эмас, қарзлар сўралар,

Миннат учун ёни ўралар,

Чойхонага айтмас жўралар —

Пули бўлмай қолса эркакни.

Яқинлари сизламай қўяр,

Мақтов айтиб сўзламай қўяр,

Қариндошлар изламай қўяр —

Пули бўлмай қолса эркакни...

Ниқоблар ечилганда: Нима учун атрофдагилар ўзгаради?

Ушбу мисралар шунчаки шеър эмас, балки минглаб эркакларнинг бошидан ўтган ҳаётий манзарадир:

• Ҳол-аҳвол эмас, қарз даъвоси: Омадсизлик палласида кўпчилик инсоннинг руҳий аҳволи билан қизиқмайди; аксинча, берилган озгина қарз ёки қилинган майда яхшиликлар миннат билан юзига солина бошлайди;

• Давралардан четлатиш: Кечагина бир дастурхонда ўтириб, қалин ошналикни даъво қилган «жўралар» эркакни чойхона ва тўй-маъракаларга чақирмай, четлаб ўтишни бошлайди;

• Муомала ва эътиборнинг совиши: Пул йўқолиши билан ҳурмат-эҳтиром сусаяди, яқинлар орасидаги самимий «сиз»лар совуқ оҳангга айланади, узоқ-яқин қариндошлар эса кўчада кўрганда ҳам ўзини кўрмасликка олишга уринади.

Танҳолик — синиш эмас, ўзликни қайта кашф этиш даври

Боши эгилиб, уйда ёки кўча-куйда ёлғиз қолган эркак образи умидсизлик рамзи эмас, балки улкан куч тўплаш лаҳзасидир:

• Ҳаётнинг энг шафқатсиз «фильтри»: Омадсизлик ва бепуллик ҳаётдаги сохта инсонларни чиғириқдан ўтказиб берувчи энг яхши воситадир. Ким чин дўст, ким шунчаки манфаат шериги экани айнан шу паллада аён бўлади;

• Эркакча сабр ва янгидан бошлаш кучи: Ҳар бир кучли инсон ҳаётида йиқилишлар, пасайишлар бўлади. Энг асосийси — бундай вазиятда руҳан тушкунликка тушмасдан, сохта ҳамдардликка муҳтож бўлмай, яна ўз кучига суяниб оёққа туришдир.

Ҳаётнинг қоидаси оддий: қийинчилик абадий эмас. Сабр билан курашиб, қайтадан омадини топган мард инсон нафақат ўз мартабасини тиклайди, балки бундан кейин ҳеч қачон қалбаки хушомадлар ва манфаатли меҳрибонликларга алданмайди.