Madrid’de yine tanıdık bir senaryo: “Real” birini açıkça över, çok geçmeden de o kişiyi projeden çıkarır. Resmî açıklamalarda nazikçe “karşılıklı anlaşmayla” ifadesi kullanılır; ancak kulüp içinde kararın çoktan olgunlaştığı, sadece uygun bir bahane beklendiği hissedilir. Bunu euro-football.ru bildiriyor bildiriyor .
Bahane de bulundu: İspanya Süper Kupa finali Suudi Arabistan’da oynandı ve “Barcelona” 3-2 kazandı. Maç, “Real” adına silik ve henüz oturmamış göründü. Madrid’de böyle bir “El Clásico”dan sonra teknik direktöre hataları analiz etmesi için zaman tanınmaz—kapı hemen gösterilir. “Barça”ya kaybetmek burada sıradan bir yenilgi değil, adeta kamuoyu hükmü gibi algılanır.
Xabi Alonso, göreve getirilişinden biraz fazla yedi ay sonra görevinden ayrıldı. Bask teknik adamın istatistikleri kötü değil: 34 maçta sadece altı yenilgi. Bu rakamlar “Real” için felaket gibi görünmeyebilir; ancak kulüpte asıl ölçüt puan tablosu değil—kontrol ve yönetim hissidir. Alonso takımı yönetmeye çalışıyor gibiydi, ama “orkestra” sanki alışkanlıkla eski hitlerini çalıyormuş izlenimi verdi.
Basın, soyunma odasında gerginlik ve iç çatışmalar olduğunu yazıyor. Yani “Real” bir kez daha gösterdi: bu kulüpte yıldızların statüsü çoğu zaman fikirlerin sürekliliğinden üstün gelir. Liderler fikri benimsemezse, genellikle ilk giden teknik direktör olur.
Bu hikâyedeki en ilginç nokta kovulma değil, halef seçimi oldu. “Real” büyük isimli bir “kurtarıcı” çağırmadı; bunun yerine kulüp hiyerarşisinden çıkan Álvaro Arbeloa’yı göreve getirdi. 2020’den beri akademide çalışıyor ve yakın zamanda “Castilla”yı yönetmişti.
Demek ki kulüp hazır bir süper hocaya değil, “kendi adamı”na yaslanıyor. Bu da Florentino Pérez için şu anda en önemli şeyin yeni sloganlarla “yeni bir dönem” ilan etmek değil, sistemin yönetilebilirliğini ve sadakatini korumak olduğunu gösteriyor.
Burada tatsız ama gerekli bir soru doğuyor: Sezon henüz çökmemişken ve ligdeki fark da felaket gibi görünmüyorken “Real” neden yine teknik direktör değiştiriyor?
Cevap basit: Bu kulüpte teknik direktör çoğu zaman bir sistem kurmaz. Anlık üstünlüğün beklendiği bir ortamı besler. Üstünlük bir geceliğine bile kaybolsa, “sistem” sıkıcı bir bahane olarak görülür; teknik direktör ise uygun bir paratonere dönüşür.
Süper Kupa finalinden sonra Alonso sakatlıklar ve fiziksel durumdan bahsetti. Evet, sakatlıklar istikrarı etkiler; ancak “Real”in sorunu başka yerde: Bu tür açıklamalar sadece galibiyetlerde “analiz” gibi duyulur. Özellikle “Barça”ya kaybedilince zayıflık olarak algılanır. O zaman Madrid’in klasik mekanizması devreye girer: Takımda net bir kimlik hissedilmiyorsa, demek ki teknik direktör yoktur.
Aslında kimlik, soyadlarını değiştirmekle oluşmaz. Kulüp kararlarına tek bir duygusal döngüden daha uzun süre dayanabildiğinde şekillenir.
Şimdi Arbeloa, 14 Ocak’ta İspanya Kral Kupası’nda bir sınav maçına çıkacak. Madrid için bu, alışıldık “hızlı hüküm” testidir: “Real” rahat kazanırsa herkes “doğru sarsıntı”dan yazar; maç zor geçerse hemen “seviye yetmiyor” fısıltıları başlar. Oysa seviye aynı—sadece bu kez bahaneler daha az, çünkü kulüp kısa vadeye dönük bir tercih yaptı.
Bu yüzden asıl soru Alonso’nun neden gittiği değil—bu zaten resmen doğrulandı. Önemli olan: “Real”de biri yüksek sesle şunu kabul edecek mi—sistemsiz ne teknik direktör olur ne de gelecek. Aksi halde bir sonraki uzman da “reformcu” olarak gelir ve “geçici yama” olarak gider. Bu ise, ironik olsa da, “kraliyet standardı”na hiç uymaz.
“Zamin”i Telegram'da okuyun!
