Insonning asl yuzi qachon namoyon bo‘ladi? Boylik va hokimiyat uning kimligini ochib beradi

QisqachaAI yordamida tayyorlanganKo‘rsatish
- Insonning asl qiyofasi boylik va hokimiyatga erishganida uning o‘zgalarga bo‘lgan munosabati hamda vijdonan tutgan yo‘li orqali namoyon bo‘ladi.
- Qiyinchilik sabrni sinovdan o‘tkazsa, katta imkoniyatlar insonning ichki dunyosi, saxovati yoki xudbinligini oshkor qiladi.
- Mansabdor shaxsning haqiqiy tarbiyasi o‘zidan kuchsizroq bo‘lganlarga qanday muomala qilishi va o‘z vakolatidan qanday maqsadda foydalanishi bilan belgilanadi.
Insonni yo‘qchilikda emas, boylikka erishganida sinab ko‘ring. Chunki qo‘lida hech narsasi yo‘q odamning kamtarligi ba’zan majburiyatdan bo‘lishi mumkin. Ammo boylik, mansab va hokimiyatga erishgach ham o‘zgalarni mensimaydigan, kechagi do‘stlarini unutmaydigan va insoniyligini yo‘qotmaydigan kishigina haqiqiy ma’noda ulug‘ inson hisoblanadi.
Hayotda bir haqiqat bor: qiyinchilik insonning sabrini sinasa, boylik uning qalbini, hokimiyat esa vijdonini sinovdan o‘tkazadi. Pul ko‘payganda kimdir yanada saxiy bo‘ladi, kimdir esa yaqinlarini ham tanimay qoladi. Mansabga erishgan insonlar orasida ham shunday farq bor: biri xalqqa xizmat qilishni sharaf deb bilsa, boshqasi lavozimini o‘zgalardan ustunligini ko‘rsatish vositasiga aylantiradi.
Shuning uchun erkakning asl qiyofasi faqat og‘ir kunlarda qanday yashagani bilan emas, qo‘liga katta imkoniyat kelganida o‘zini qanday tutgani bilan ham belgilanadi. Zero, boylik va hokimiyat insonni har doim ham o‘zgartirmaydi — ko‘pincha uning ichida kim yashiringanini oshkor qiladi.
Boylik insonni o‘zgartirmaydi, uning kimligini ko‘rsatadi
Pul insonga ko‘plab imkoniyatlar beradi. U yaxshi uyda yashashi, istagan joyiga borishi, o‘z xohishlarini amalga oshirishi va boshqalarga ta’sir o‘tkazishi mumkin.
Ammo boylik bilan birga katta sinov ham keladi. Endi inson har bir tiyinini hisoblashga, kimdandir yordam so‘rashga yoki o‘zini cheklashga majbur emas. Unda tanlash imkoniyati ko‘payadi.
Ana shu paytda uning ichki dunyosi namoyon bo‘la boshlaydi.
Agar insonning qalbida mehr, saxovat va hurmat bo‘lsa, boylik bu fazilatlarni yanada kuchaytirishi mumkin. U ota-onasiga g‘amxo‘rlik qiladi, yaqinlarini qo‘llab-quvvatlaydi, muhtojlarga yordam beradi.
Agar uning qalbida manmanlik va xudbinlik ustun bo‘lsa, boylik bu illatlarga ham keng maydon ochadi. U o‘zini boshqalardan baland qo‘ya boshlaydi, odamlarni moddiy ahvoliga qarab baholaydi, avvalgi tanishlarini mensimay qo‘yadi.
Shuning uchun boylikni insonning haqiqiy qadrini belgilaydigan mezon deb bo‘lmaydi. Muhimi, u boylik bilan qanday munosabatda bo‘lishida.
Hokimiyat insonning adolatini sinovdan o‘tkazadi
Insonning asl tabiatini ochib beradigan eng katta sinovlardan biri — hokimiyatdir.
Oddiy odam o‘zgalarga nisbatan ko‘p narsani talab qila olmasligi mumkin. Ammo mansabga erishgan, qaror qabul qilish imkoniyatiga ega bo‘lgan insonning qo‘lida katta mas’uliyat paydo bo‘ladi.
U kimgadir yordam berishi, kimningdir taqdirini o‘zgartirishi, birovning haqqini himoya qilishi yoki aksincha, o‘z vakolatidan noto‘g‘ri foydalanishi mumkin.
Haqiqiy rahbar lavozimini odamlarga bosim o‘tkazish vositasi deb bilmaydi. U mansabni xizmat qilish, adolatni ta’minlash va ishonchni oqlash imkoniyati sifatida qabul qiladi.
Kuchli inson o‘ziga bo‘ysunuvchilarni qo‘rqitish bilan emas, ularning hurmatiga sazovor bo‘lish bilan qadrlidir.
Mansabdor shaxsning qanday inson ekanini bilish uchun uning o‘zidan yuqori lavozimdagilar bilan munosabatiga emas, balki qo‘li ostida ishlaydiganlarga qanday muomala qilishiga qarash kerak.
Chunki insonning tarbiyasi va madaniyati o‘zidan kuchsizroq odamga munosabatida yaqqol ko‘rinadi.
Saxiylik yoki xasislik: imkoniyat insonning qalbini ham ochadi
Yo‘qchilikda saxiy bo‘lish qiyin. Ammo boylikka erishgandan keyin ham saxiyligini yo‘qotmaslik yanada katta fazilatdir.
Ayrimlar imkoniyati oshgan sari faqat o‘z ehtiyojlarini o‘ylay boshlaydi. Ular uchun hayotning mazmuni qimmatbaho buyumlar, hashamatli uylar va atrofdagilarning havasiga aylanadi.
Boshqa bir inson esa boyligining bir qismini ota-onasiga, yaqinlariga, muhtojlarga va jamiyatga foyda keltirishga sarflaydi. U yordam berishni o‘zini ko‘rsatish imkoniyati emas, insoniy burch deb biladi.
Saxiylik faqat katta mablag‘ berish bilan o‘lchanmaydi. Ba’zan bir insonning muammosini hal qilish, ish topishiga yordam berish, og‘ir kunida yonida turish ham katta yaxshilikdir.
Eng muhimi, inson imkoniyati bor paytda ham boshqalarning dardini his qila olishi kerak.
Haqiqiy do‘st boylik kelganda ham o‘zgarmaydi
Inson muvaffaqiyatga erishganida uning atrofida odamlar ko‘payishi mumkin. Kechagina holidan xabar olmaganlar bugun suhbatlashishga, yaqinlashishga intiladi.
Ammo bunday paytda kim haqiqiy do‘st, kim esa faqat manfaat izlayotganini ajratish oson emas.
Shu bilan birga, boylikka erishgan insonning o‘zi ham sinovdan o‘tadi. U avvalgi do‘stlarini unutmaydimi? Qiyinchilikda yonida turgan insonlarni qadrlaydimi? O‘ziga hech qanday foyda keltirmaydigan odamlarga ham hurmat bilan munosabatda bo‘ladimi?
Haqiqiy inson muvaffaqiyatga erishgach, kechagi hayotidan uyalmaydi. U qayerdan kelganini, kimlar unga yordam berganini va qanday qiyinchiliklarni boshdan kechirganini unutmaydi.
Chunki vafo insonning imkoniyati kam paytida aytgan gaplarida emas, imkoniyati kengayganidan keyin qilgan ishlarida ko‘rinadi.
Oiladagi munosabat ham insonning asl qiyofasini ko‘rsatadi
Ba’zi insonlar jamoat oldida nihoyatda xushmuomala, madaniyatli va hurmatli ko‘rinadi. Ammo uyiga qaytgach, eng yaqin insonlariga nisbatan qo‘pol munosabatda bo‘ladi.
Aslida, insonning kimligini faqat uning jamiyatdagi obro‘si yoki boyligiga qarab baholab bo‘lmaydi. Uning oila a’zolariga, turmush o‘rtog‘iga, farzandlariga va ota-onasiga qanday munosabatda bo‘lishi ham muhim mezondir.
Haqiqiy mardlik faqat ko‘chada o‘zini kuchli ko‘rsatish emas. U oilasiga g‘amxo‘rlik qilish, va’dasida turish, yaqinlarining fikrini hurmat qilish va ularning ishonchini oqlashda namoyon bo‘ladi.
Boylikka erishgan inson oilasini unutib qo‘ysa, hokimiyatga kelgan kishi yaqinlarini mensimasa, demak, uning muvaffaqiyati insoniy kamoloti bilan birga o‘smagan.
Insonni bilish uchun unga amal ber, deyishlarida ham hikmat bor
Xalqimizda «Insonni bilmoqchi bo‘lsang, unga amal ber» degan hikmatli gap bor.
Bu iboraning ma’nosi juda chuqur. Chunki lavozimga erishgan insonning oldida turli tanlovlar paydo bo‘ladi. U o‘z manfaatini o‘ylaydimi yoki xalq manfaatini? Qonunga amal qiladimi yoki vakolatidan o‘z foydasi uchun foydalanadimi? Haqiqatni gapiradimi yoki o‘z xatolarini yashiradimi?
Ana shu qarorlar uning qanday inson ekanini ko‘rsatadi.
Boylik ham, mansab ham insonga berilgan imtiyozdan tashqari, katta mas’uliyatdir. Qanchalik ko‘p imkoniyatga ega bo‘lsangiz, boshqalarning haqqiga daxl qilmaslik, adolatli bo‘lish va o‘zingizni nazorat qilish shunchalik muhimlashadi.
Xulosa: insonning qadri qo‘lidagi boylik bilan emas, qalbidagi insoniylik bilan o‘lchanadi
Hayotda pul topish, mansabga erishish yoki katta imkoniyatlarga ega bo‘lish muvaffaqiyat hisoblanishi mumkin. Ammo bu narsalarning o‘zi insonni buyuk qilmaydi.
Haqiqiy boylik — imkoniyatingiz bo‘la turib, boshqalarning haqqini poymol qilmaslik. Haqiqiy kuch — o‘zingizdan zaifroq insonni himoya qilish. Haqiqiy hokimiyat — qo‘lingizdagi vakolatdan adolat yo‘lida foydalanish. Haqiqiy mardlik esa boylik va mansabga erishganingizdan keyin ham insonligingizni yo‘qotmaslikdir.
Shuning uchun insonni faqat yo‘qchilikdagi sabriga qarab baholamang. Uning qo‘liga boylik, imkoniyat va hokimiyat kelganida qanday o‘zgarishiga ham e’tibor bering.
Zero, insonning asl qiyofasi ba’zan nimalarga ega ekanida emas, ega bo‘lgan narsalari bilan boshqalarga qanday munosabatda bo‘lishida namoyon bo‘ladi.
Obuna bilan reklama bo'lmaydi
Zamin Premium — oyiga 4 900 so'm

































Izohlar0
…