Kamrog‘iga rozi bo‘lish — o‘zingizdan voz kechishdir!

Munosabatlardagi og‘riq har doim ham yoningizda noto‘g‘ri inson borligidan boshlanmaydi. Ba’zan u sizga haqiqatan kerak bo‘lganidan kamroq e’tibor, mehr va hurmatga rozi bo‘lgan paytingizdan boshlanadi.

Inson munosabat saqlanib qolishi uchun ko‘p narsaga ko‘z yumadi. Sovuqlikni charchoq deb qabul qiladi, beparvolikni bandlik bilan oqlaydi, mas’uliyatsizlikka esa yana bir imkoniyat beradi. Ammo har safar o‘z ehtiyojlarini chetga surganida, u faqat sherigiga emas, asta-sekin o‘ziga ham ishonchini yo‘qota boshlaydi.

Kam e’tiborga, kam iliqlikka va kam hurmatga ko‘nikish ichki holatga ta’sir qilmay qolmaydi. Vaqt o‘tishi bilan inson: «Balki men ko‘p narsa talab qilayotgandirman», «Shunga ham shukr qilishim kerakdir», deb o‘z hislariga shubha qila boshlaydi.

Aslida esa mehr, hurmat va ochiqlik ortiqcha talab emas. Ular sog‘lom munosabatning eng oddiy va zarur asoslaridir.

O‘zingizga bo‘lgan muhabbat nimaga rozi bo‘layotganingizda yaqqol ko‘rinadi. Sizni ranjitadigan munosabatni qancha vaqt davom ettirishingizda, o‘z chegaralaringizni himoya qila olishingizda va o‘zingizga munosib munosabatni kutishga ruxsat berishingizda namoyon bo‘ladi.

Aloqani har qanday narx evaziga saqlab qolish doim ham muhabbat belgisi emas. Ba’zan bu yolg‘iz qolishdan qo‘rqish, o‘tmishga bog‘lanib qolish yoki bir kun hammasi o‘zgarishiga bo‘lgan umiddir.

Lekin munosabatlarda sabr qilish bilan o‘z qadringizni unutish o‘rtasida katta farq bor.

Uyg‘un munosabatlar kimdir nihoyat sizni tanlaganidan boshlanmaydi. Ular siz o‘zingizga mos kelmaydigan, qalbingizni charchatadigan va qadringizni pasaytiradigan narsalarga rozi bo‘lishni to‘xtatganingizdan boshlanadi.

Chunki o‘zini sevgan inson faqat his-tuyg‘ularni emas, o‘z qadr-qimmati va ruhiy xotirjamligini ham tanlaydi.