Umuman olganda, Angliya muxlislari bu safar ancha oldinroq pozitsiyasini ko‘rsatib qo‘ygan: ular 6000 ta joyni sotib olish taklifini rad etishgan. Gap faqat oddiy chiptalar haqida emas — final uchun 3130–6489 funt oralig‘ida baholangan 1000 dan ortiq chipta ham muxlislar tomonidan “yo‘q, rahmat” deya qabul qilinmagan.
Ma’lumotlarga ko‘ra, «England Sapporters Trevel Klab»ning 30 ming a’zosidan 90 foizi FIFA tomonidan belgilangan narxlarda taklif qilingan chiptalarni olishni xohlamagan. Bu esa Angliya futbol assotsiatsiyasining sotuv natijalarida ham yaqqol ko‘rindi.
Xususan, Angliya futbol assotsiatsiyasi 19 iyul kuni Nyu-Jersidagi 82 ming o‘rindiqli «MetLayf Stedium»da o‘tadigan finalga ajratilgan 4500 ta chiptadan faqat 3409 tasini sotishga ulgurdi. Demak, 1091 ta chipta sotilmay qolgan.
E’tiborlisi, sotilmagan ana shu 1091 ta chiptaning umumiy qiymati 7,1 million funtdan oshib ketadi. Yana bir muhim jihat — ularning deyarli barchasi 1-toifadagi, eng qimmat sektorlarga to‘g‘ri keladi. Qisqasi, “eng yaxshi joylar” degani har doim ham “eng tez sotiladigan joylar” degani emas ekan.
Yarim final bo‘yicha ham manzara o‘xshash: Angliya futbol assotsiatsiyasi 3500 ta o‘rindan 2686 tasini sotgan. 45 funtlik 500 ta byudjet chiptasidan tashqari, qolgan narxlar 687 funtdan 2370 funtgacha oraliqda “tepaga chiqib” ketgan.
Shunisi aniq: muxlislar kayfiyatni ham, mablag‘ni ham hisoblaydi. Agar narx siyosati shu tarzda davom etsa, keyingi katta o‘yinlarda ham stadionga kirish “futbol bayrami”dan ko‘ra “premium test”ga o‘xshab qolishi mumkin. FIFA va tashkilotchilar esa shundan xulosa chiqarsa, keyingi turnirlarda haqiqiy muxlislar uchun realroq, ommaboproq variantlar ko‘payishi ehtimoli katta.
“Zamin”ni Telegramʻda oʻqing!
