Milliy terma jamoamizning omadsizligiga 3 ta asosiy sabab...

Tarixdagi ilk Jahon chempionatimiz biz kutganidek kechmayapti. Portugaliyaga qarshi o‘yindagi 0:5 hisobidagi yirik mag‘lubiyatdan so‘ng, O‘zbekiston terma jamoasi pley-off bosqichiga chiqish imkoniyatidan deyarli mahrum bo‘ldi. Ikkita o‘yinda bitta gol urib, o‘z darvozamizdan 8 ta to‘p o‘tkazib yubordik.

O‘yindan so‘ng terma jamoamiz yetakchisi, «Manchester Siti» himoyachisi Abduqodir Husanovning ko‘z yoshlarini ko‘rish barcha futbol muxlislariga og‘ir botdi. Ammo bu yig‘ining ortida achchiq haqiqat bor edi: maydonda raqibga deyarli qarshilik ko‘rsata olmadik, oddiy vaziyatlarda to‘p yo‘qotildi.

Xo‘sh, tarixiy mundialdagi bunday muvaffaqiyatsizlikka nimalar sabab bo‘ldi? Keling, vaziyatga xolis baho berib, 3 ta asosiy omilni tahlil qilamiz.

1. Katta sahnadagi hayajon va darajalar o‘rtasidagi farq

Osiyo kubogida va qit’a miqyosida jamoamiz yomon o‘ynamaydi, lekin JCH sur’ati va bosimi mutlaqo boshqa daraja. Tarkibimizdagi futbolchilarning aksariyati kuchli Yevropa chempionatlari tajribasiga ega emas, ko‘pchiligi Yaqin Sharqdan tashqarida o‘ynamagan.

Kolumbiya va Portugaliya taklif qilgan yuqori tezlikka yigitlarimiz dosh bera olishmadi. Kuchli stress oqibatida oddiy texnik xatolar zanjiri yuzaga keldi:

• Uzatmalardagi (pas berishdagi) noaniqliklar;

• Pozitsiya tanlashdagi xatolar;

• Raqibga to‘pni osongina topshirib qo‘yish.

Masalan, Portugaliya bilan o‘yindagi xuddi shunday oddiy xato tufayli darvozamizga jarima zarbasi belgilandi va ikkinchi golni o‘tkazib yubordik. Jamoa turnirga na ruhiy, na taktik jihatdan tayyor emasligi ko‘rinib qoldi.

2. Oqibati o‘ylanmagan «Murabbiylar karuseli»

Jamoaning bugungi holatini tushunish uchun yaqin o‘tmishga qaytish kerak. Terma jamoamizning bugungi poydevorini sloveniyalik mutaxassis Srechko Katanes qurgan edi. Uning qo‘l ostida 2023 yilgi Osiyo kubogida chorak finalgacha bordik. Biroq 2025 yilning qishida Katanes sog‘lig‘i sabab kutilmaganda ketdi. O‘shanda jamoa saralashda qulay imkoniyat bilan 2-o‘rinda borayotgan edi.

Undan keyin jamoani mahalliy afsonamiz Timur Kapadze qabul qildi. Uning boshqaruvida O‘zbekiston tarixda ilk bor JCH yo‘llanmasini muddatidan oldin naqd qildi. Hammasi juda mantiqiy va chiroyli ketayotgandi.

Burilish nuqtasi: O‘FA mundialga jamoani mashhurroq xorijlik mutaxassis boshlab borishi kerak deb hisobladi va Fabio Kannavaroni olib keldi. Kannavaroning murabbiylik faoliyati shundoq ham juda bahsli edi (ko‘p jamoalarda muvaffaqiyat qozona olmagan). Natijada, turnir oldidan qilingan bu tavakkal o‘z mevasini bermadi.

3. Qudratli raqiblar va resurslar yetishmasligi (Tarkib qiymati)

Achchiq bo‘lsa ham tan olish kerak: futbolchilarimizning individual mahorati hali jahon elitasi darajasida emas. Biz mehnat va g‘ayratni qadrlaymiz, ammo raqamlar aldamaydi.

Davlatimiz tomonidan futbol infratuzilmasini rivojlantirish, akademiyalar ochish bo‘yicha katta islohotlar qilinyapti. Ammo futbol — bu uzoq muddatli investitsiya. Bugun ekilgan daraxt ertaga meva bermaydi. Buning uchun yillar kerak bo‘ladi.

Keyingi qadam: Boshni baland ko‘targan holda xayrlashish

Ehtimol, yana 10 yildan keyin O‘zbekiston grand jamoalar bilan tengma-teng o‘ynar. Lekin hozirgi reallik shunday. Endigi eng asosiy vazifa — guruhdagi so‘nggi o‘yinni munosib o‘tkazish.

Oldinda Kongo Demokratik Respublikasiga qarshi bahs turibdi. Yigitlarimizdan oxirgi o‘yinda bor salohiyatlarini ko‘rsatib, muxlislar uchun, yurt uchun maydonni boshlarini baland ko‘targan holda tark etishlarini kutib qolamiz. Olg‘a, O‘zbekiston!