Floridada baliqchi to‘q sariq akula tutib oldi

Atlantika okeani ustida ertalabki tuman past osilib turar, Florida qirg‘oqlarini qalin parda kabi qoplab, osmon bilan dengiz orasidagi chegarani deyarli ko‘rinmas qilib qo‘ygandi. Mayk Hendris o‘zining shisha tolali qayig‘ini sayoz suv osti qoyalari orasidan sekin boshqarib borar, motorning past ovozi esa g‘oyat sokin okean uzra aks-sado berardi. Osmonda birorta qush aylanib uchmas, uzoq-uzoqlarga cho‘zilgan suv yuzasida boshqa qayiqlar ham ko‘rinmasdi.

Ko‘p yillar davomida bunday yolg‘izlik Mayk uchun o‘ziga xos panohgoh bo‘lib kelgandi. U sertashvish kundalik hayotdan biroz uzoqlashish, tinchlik topish va tabiat bilan yolg‘iz qolish uchun aynan shu joyni tanlardi. Biroq bugungi sokinlik avvalgilaridan farq qilardi. Atrofdagi og‘ir sukunat go‘yo nimanidir yashirayotgandek, Maykni kimdir kuzatayotgandek g‘alati taassurot uyg‘otardi.

Dengizning qorong‘i tubida nima bor edi?

Qayig‘ini suv ostidagi chuqur jarlik ustiga keltirgach, Mayk motorni o‘chirdi. So‘ng qarmog‘iga o‘lja uchun xo‘rakni mahkamladi va og‘irlikni qorayib turgan suvga tashladi. Qo‘rg‘oshin yuk suvning yorug‘lik yetib bormaydigan qa’riga tobora chuqurroq tushib borardi.

Shu payt dengiz yuzasidan to‘satdan sovuq shamol esib o‘tdi. Suv sathida mayda to‘lqinlar paydo bo‘ldi, Maykning qo‘llarida esa sovuqdan junjikish hissi yuzaga keldi. Atrofdagi vaziyat yanada sirli tus oldi.

U qora qahvadan bir piyola quyib, qayiqning yon tomoniga suyandi. Ko‘zlarini qarmoqqa tikkancha, uning uchi mayin to‘lqinlar ta’sirida asta tebranib turganini kuzatdi.

Mayk hali bu sokinlik ortida qanday sir yashiringanini bilmasdi. Ammo qayiq tagida, suvning qorong‘i tubida nimadir ulkan jonzot harakatlanayotgan edi. U tobora yaqinlashib, xuddi aniq maqsad bilan qarmoqdagi xo‘rak tomon suzib kelardi. Ogohlantirishsiz, Maykning baquvvat qarmog‘i uchi birdan okean tubiga qarab egilib ketdi. G‘altakdan arqon shiddat bilan chiqib ketayotganida, uning tarang tortilishi quloqni qomatga keltiruvchi chiyillagan ovoz chiqardi. Qarmoq tutqichidan chiqib ketishiga bir bahya qolganda, Mayk oldinga otilib, uni mahkam ushlab oldi. Qarmoqqa ilingan jonzot u yigirma yillik baliq ovlash tajribasida tutgan har qanday lutsian yoki gruppadan ham og‘irroq va kuchliroq edi.

U oyoqlarini qayiq sahniga mahkam tirab, qarmoqni keskin tortdi. Shu zahoti qarmoqning narigi uchidagi jonzotning mushakdor tanasi bilan kuchli va tinimsiz qarshilik ko‘rsatayotganini his qildi. Maxluq yengil oqimga qarshi turib, kichik qayig‘ini bir necha yard masofaga sudrab ketdi.

Mayk arqonning har bir qarichini qayta tortib olishga urinib, peshonasidan ter quyilar, yelkalari esa ulkan zo‘riqishdan og‘rirdi.

— Bu la’nati narsaga nima ilindi o‘zi? — dedi u shamolga qarata.

Bu oddiy baliq ovlash emasdi. Go‘yo u to‘xtashni mutlaqo istamayotgan, suv ostiga botib ketgan ulkan motorni tortib chiqarishga urinayotgandek edi.