Флоридада балиқчи тўқ сариқ акула тутиб олди

Атлантика океани устида эрталабки туман паст осилиб турар, Флорида қирғоқларини қалин парда каби қоплаб, осмон билан денгиз орасидаги чегарани деярли кўринмас қилиб қўйганди. Майк Ҳендрис ўзининг шиша толали қайиғини саёз сув ости қоялари орасидан секин бошқариб борар, моторнинг паст овози эса ғоят сокин океан узра акс-садо берарди. Осмонда бирорта қуш айланиб учмас, узоқ-узоқларга чўзилган сув юзасида бошқа қайиқлар ҳам кўринмасди.

Кўп йиллар давомида бундай ёлғизлик Майк учун ўзига хос паноҳгоҳ бўлиб келганди. У серташвиш кундалик ҳаётдан бироз узоқлашиш, тинчлик топиш ва табиат билан ёлғиз қолиш учун айнан шу жойни танларди. Бироқ бугунги сокинлик аввалгиларидан фарқ қиларди. Атрофдаги оғир сукунат гўё ниманидир яшираётгандек, Майкни кимдир кузатаётгандек ғалати таассурот уйғотарди.

Денгизнинг қоронғи тубида нима бор эди?

Қайиғини сув остидаги чуқур жарлик устига келтиргач, Майк моторни ўчирди. Сўнг қармоғига ўлжа учун хўракни маҳкамлади ва оғирликни қорайиб турган сувга ташлади. Қўрғошин юк сувнинг ёруғлик етиб бормайдиган қаърига тобора чуқурроқ тушиб борарди.

Шу пайт денгиз юзасидан тўсатдан совуқ шамол эсиб ўтди. Сув сатҳида майда тўлқинлар пайдо бўлди, Майкнинг қўлларида эса совуқдан жунжикиш ҳисси юзага келди. Атрофдаги вазият янада сирли тус олди.

У қора қаҳвадан бир пиёла қуйиб, қайиқнинг ён томонига суянди. Кўзларини қармоққа тикканча, унинг учи майин тўлқинлар таъсирида аста тебраниб турганини кузатди.

Майк ҳали бу сокинлик ортида қандай сир яширинганини билмасди. Аммо қайиқ тагида, сувнинг қоронғи тубида нимадир улкан жонзот ҳаракатланаётган эди. У тобора яқинлашиб, худди аниқ мақсад билан қармоқдаги хўрак томон сузиб келарди. Огоҳлантиришсиз, Майкнинг бақувват қармоғи учи бирдан океан тубига қараб эгилиб кетди. Ғалтакдан арқон шиддат билан чиқиб кетаётганида, унинг таранг тортилиши қулоқни қоматга келтирувчи чийиллаган овоз чиқарди. Қармоқ тутқичидан чиқиб кетишига бир баҳя қолганда, Майк олдинга отилиб, уни маҳкам ушлаб олди. Қармоққа илинган жонзот у йигирма йиллик балиқ овлаш тажрибасида тутган ҳар қандай луциан ёки группадан ҳам оғирроқ ва кучлироқ эди.

У оёқларини қайиқ саҳнига маҳкам тираб, қармоқни кескин тортди. Шу заҳоти қармоқнинг нариги учидаги жонзотнинг мушакдор танаси билан кучли ва тинимсиз қаршилик кўрсатаётганини ҳис қилди. Махлуқ енгил оқимга қарши туриб, кичик қайиғини бир неча ярд масофага судраб кетди.

Майк арқоннинг ҳар бир қаричини қайта тортиб олишга уриниб, пешонасидан тер қуйилар, елкалари эса улкан зўриқишдан оғрирди.

— Бу лаънати нарсага нима илинди ўзи? — деди у шамолга қарата.

Бу оддий балиқ овлаш эмасди. Гўё у тўхташни мутлақо истамаётган, сув остига ботиб кетган улкан моторни тортиб чиқаришга уринаётгандек эди.